Με το ρόστερ που τερμάτισε στην 5η θέση την περυσινή σεζόν, ο πρωταθλητισμός για τον Ολυμπιακό ήταν απαγορευτικός. Κι ο Μαρινάκης το “πάμε για πρωτάθλημα” δεν το λέει μόνο στα λόγια. Όταν, όμως, πας για δέκα μεταγραφές, δεν χρειάζεσαι μόνο πολλά λεφτά. Θέλεις και συγκεκριμένη φιλοσοφία.

Στον Ολυμπιακό ξεκίνησαν με τους αναπληρωματικούς: Μέγιερι, Μοντεστό, Μιραλάς, Χολέμπας, Επστάιν. Μετά πήραν σειρά τα βαριά χαρτιά: Ιμπαγάσα για δεκάρι, Ρόμενταλ για δεξιά. Για αριστερά κάνει προσπάθεια για τον Ριέρα. Για αμυντικό χαφ παίζει ο Σένα και ενδεχόμενα και ο Γκατούζο. Πιθανότατα θ’ αποκτηθεί και φορ με τον Τρεζεγκέ να είναι μέσα στο παιχνίδι. Στις έξι θέσεις των χαφ και της επίθεσης ο Ολυμπιακός τη νέα σεζόν θα έχει κατά πάσα πιθανότητα πέντε καινούριους και τον Ντουντού. Ήδη οι δύο είναι γνωστοί. Ο 34χρονος Ιμπαγάσα κι ο 32χρονος Ρόμενταλ. Στα 34 είναι επίσης ο Σένα (ενώ ο Γκατούζο στα 32). Στα 33 ο Τρεζεγκέ.

Κακά τα ψέματα. Για να βρεις αξιόλογο ποδοσφαιριστή κάτω από τα 30, πρέπει να τον καλοπληρώσεις. Σε ποσά μάλιστα που για τα ελληνικά δεδομένα είναι λίγο πολύ απαγορευτικά. Κι αν θέλεις έναν δύο, κάτι μπορεί να γίνει. Όπως έγινε πέρυσι στον Παναθηναϊκό με Σισέ και Λέτο. Αν θέλεις όμως πέντε, είναι αδύνατον.

Δεν ξέρω αν οι επιλογές των 30+ αποτελούν προσωπική φιλοσοφία του Βαγγέλη Μαρινάκη ή των συμβούλων του. Με δεδομένες, όμως, τις ανάγκες του Ολυμπιακού ήταν μονόδρομος. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να κάνεις ομάδα πρωταθλητισμού. Αφού θέλεις τόσους πολλούς, θα πας εκ των πραγμάτων σε ομάδα μιας χρήσεως. Άντε δύο.

Δεν ρισκάρεις με τέτοιες επιλογές. Απλά ξέρεις ότι σε ένα δύο χρόνια θα πρέπει ν’ αρχίζεις να βουλώνεις τρύπες. Για να ξαναφτιάξεις καινούρια ομάδα. Δεν είναι για παραπάνω οι 34άρηδες. Στην καλύτερη περίπτωση θα σου παίξει δύο χρόνια μπάλα ένας 32άρης. Είπαμε όμως.

Από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός ήθελε να κάνει πρωταθλητισμό στην πράξη κι όχι με το στόμα, η επιλογή αυτή ήταν μονόδρομος. Με έμπειρους, μπαρουτοκαπνισμένους ποδοσφαιριστές, που ήταν ελεύθεροι και διαθέσιμοι. Το αν θα προλάβουν να γίνουν ομάδα και τι κουράγια έχει ο καθένας σε ατομικό επίπεδο, θα φανεί μέσα στο χορτάρι. Δεν είναι εύκολο. Δεν υπήρχε, όμως, άλλος τρόπος. Με παιδάκια και με ταλέντα δεν γίνεται πρωταθλητισμός.

Αυτό αποδείχθηκε την πρώτη χρονιά του πολυμετοχικού Παναθηναϊκού με τους Κλέιτον, Μελίσση, Χριστοδουλόπουλο, Ρουκάβινα, Γκάμπριελ και σία. Αυτό που κάνουν, λοιπόν, στον Ολυμπιακό με την ομάδα μιας χρήσεως είναι κατ’ αρχήν σωστό. Απομένει να φανεί και κατά πόσο θα είναι αποτελεσματικό.

Η σκληρή και ανάλγητη Ουνέσκο όμως, με μια ιταμή και ανιστόρητη απόφασή της, ήρθε να ταράξει το κλίμα ανάτασης και ευφορίας  των Ελλήνων: Ο Καραγκιόζης είναι Τούρκος. Και μαζί μ’ αυτόν ο Ζατζηαβάτης και ο Βεληγκέκας. Η αντίδραση του πολιτικού κόσμου, ωστόσο ήταν ακαριαία. Ο Υπουργός Πολιτισμού κ. Γερουλάνος, ζήτησε άμεση ενημέρωση από τον πρεσβευτή της Ελλάδος στην Ουνέσκο κ. Αναστασόπουλο.  Ο εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Δελαβεκούρας δήλωσε ρητά και απερίφραστα:  «Ο Καραγκιόζης  είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας». Ανάλογες δηλώσεις έγιναν από τον εκπρόσωπο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας κ. Δαβάκη  κι από τον ομόλογό του, του ΛΑ.Ο.Σ κ. Αϊβαλιώτη.

Θλιβερή εξαίρεση για άλλη μία φορά σε ένα ακόμα  μείζον Εθνικό θέμα, η Αριστερά. Που έλαμψε με την απουσία της και την σιωπή της. Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν  ότι εντός της ημέρας η Αλέκα Παπαρήγα θα υποστηρίξει ότι ο καραγκιόζης ήταν Μπολσεβικός και είχε πολεμήσει στο πλευρό του Λένιν, στην επανάσταση κατά του Τσάρου. Ο δε Τσίπρας, ότι πρόκειται για τον πρώτο λαθρομετανάστη που έφτασε στη χώρα μας από την Ινδονησία, χωρίς μάλιστα να του έχει δώσει άσυλο.

ΟΙ Τουρκαλάδες βέβαια, πέρα από την Κύπρο , τα Ίμια, το Αιγαίο και τα πετρέλαια του, (που απεγνωσμένα δίνει μάχη για την ελληνικότητά τους ο Χαρδαβέλας) επιβουλεύονται ακόμα, τον μπακλαβά, τον καφέ, το ούζο και τα λουκούμια. Που επιδιώκουν επίσης να καταχωρήσουν σαν δικά τους προϊόντα. Ο αστικός μύθος ωστόσο δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Ο Καραγκιόζης, έλκει την  καταγωγή από τα Ελευσίνια Μυστήρια και τον μετέφερε στην Ασία, ο Μέγας Αλέξανδρος. Κάτι δηλαδή, σαν το μπουκάλι της Άννας Βίσση και το ψάρι του Κώστα Καφάση.

ΑΠΟ μία πρώτη και επιπόλαια άποψη βέβαια, ο Καραγκιόζης είναι Τούρκος 100%. Και δεν προκύπτει αυτό μόνο από το παλάτι του Πασά και τον Βεζύρη. Το λέει το όνομά του: Karagöz. Μαυρομάτης. Όχι ο Μανώλης Μαυρομμάτης, αλλά ο έχων μαύρα μάτια. Κara στα Τούρκικα είναι το μαύρο (εξού και το καραμπογιά) και göz το μάτι.

Αυτές όμως είναι γνώστες μηχανορραφίες των Τούρκων. Πήραν από την Ελλάδα τον Μαυρομάτη (όχι τον Μανώλη επαναλαμβάνω) τον εκτούρκεψαν σε Καραγκιόζη και τον οικειοποιήθηκαν. Σάμπως  κι αυτοί οι γύφτοι οι Σκοπιανοί, τα ίδια δεν κάνουν με τον Μέγα Αλέξανδρο;

Ο Μέγας Αλέξανδρος ωστόσο δεν άφησε απογόνους για να τους αναζητήσουμε ενδεχομένως ύστερα από τόσες χιλιάδες χρόνια. Η ελληνικότητα του Καραγκιόζη όμως δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.  Απόγονοι του Μέγα Αλέξανδρου, ύστερα από τόσες χιλιάδες χρόνια δεν είναι δυνατόν να βρεθούν. Η Ελλάδα όμως είναι γεμάτη από καραγκιόζηδες. Και προς θεού μη γίνει καμία παρανόηση. Καραγκιόζης είναι ο ικανός. Ο καταφερτζής. Ο αποτελεσματικός.  Αυτός που μπορεί να ξεφύγει από δύσκολες καταστάσεις και να επιβιώνει. Κάτι σαν τον Οδυσσέα.

Γεμάτη λοιπόν είναι η Ελλάδα, από αυθεντικούς  απογόνους του Καραγκιόζη. Από σύγχρονους καραγκιόζηδες: Ο Υπουργός Εργασίας, Ανδρέας Λοβέρδος, που νίκησε την Τρόικα και της έβαλε τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι. Ο εχθρός των λαθρομεταναστών και κομμουνιστοφάγος, Άδωνις Γεωργιάδης. Ο Νομάρχης όλων των Θεσσαλονικέων, Παναγιώτης Ψωμιάδης. Αυτά είναι μόνο τρία ενδεικτικά παραδείγματα. Περιμένω περισσότερα προσδοκώντας στη συνεισφορά των αναγνωστών. Κάτω τα χέρια από τον Καραγκιόζη. Ζήτω οι Καραγκιόζηδες.

ΝΑ μιλήσουμε όμως ποδοσφαιρικά. Οργή και αγανάκτηση από τον κόσμο του Παναθηναϊκού, στα σάιτ. Από τον μάγκα και νταή Πατέρα με τους μπράβους την κομπολόγα και το πούρο, στον καθωσπρέπει Κωνσταντόπουλο.  Το να πηγαίνεις από τον Νικόλα στον Νίκο είναι κομμάτι βαρύ.

Σε ποια γλώσσα δηλαδή να μιλήσει στους οπαδούς ο νέος πρόεδρος; Των δικαστηρίων; Ο Τζίγγερ πράγματι την έκανε την έκπληξη. Δεν έβαλε πρόεδρο γλάστρα. Ούτε κάποιο συγκρίσιμο μέγεθος με τον πρόεδρο του νταμπλ. Ουσιαστικά την κατάργησε τη θέση του προέδρου. Ο ρόλος είναι πλέον διακοσμητικός.

Όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Κάτι σαν του Προέδρου της Δημοκρατίας. Να υπογράφει τα διατάγματα. Να βγάζει διαγγέλματα στις Θρησκευτικές και Εθνικές εορτές.

Να εκπροσωπεί τη χώρα σαν αρχηγός του Κράτους. Κάτι τέτοιο θα είναι ο Κωνσταντόπουλος στον Παναθηναϊκό. Θεσμικός θα είναι ο ρόλος του. Τις αποφάσεις θα τις παίρνει ο Τζίγγερ και την καθημερινή δουλειά θα την βγάζει ο Γόντικας.

Ούτε στο Καραϊσκάκης θα πηγαίνει αρματωμένος με το πούλμαν της ομάδας ο Κωνσταντόπουλος, ούτε θα κάνει χάι-φάιβ με τον Νιόπλια. Αν είναι να κάνει κάτι στον Παναθηναϊκό, αυτό θα είναι το γήπεδο. Τίποτα άλλο.

Αποσύρθηκε η θέση του προέδρου

ΑΠΟ τη στιγμή που ο Τζίγγερ δεν ήθελε να πάει σε Πατέρα Νο2 , σε αυτήν την κατεύθυνση θα ήταν η επιλογή του. Ένα πρόσωπο  έξω από το χώρο και κατά συνέπεια, μη συγκρίσιμο. Σε κάτι 100% διαφορετικό. Μέσα στα πλαίσια της κόντρας με τον Πατέρα, ο Τζίγγερ τη θέση του προέδρου, ουσιαστικά την απέσυρε.

Η επιλογή Κωνσταντόπουλου, Λέει ξεκάθαρα ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να λειτουργήσει και να προχωρήσει χωρίς πρόεδρο. Βάζοντας όχι ένα πρόεδρο-γλάστρα, αλλά ένα πρώην αρχηγό κόμματος κι έναν από τους καλύτερους δικηγόρους. Που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ποδόσφαιρο. Ο Πααθηναϊκός πλέον αντί για πρόεδρο όπως τον ξέραμε, έχει “πρόεδρο της Δημοκρατίας”. Και πριν καταλήξει μάλιστα ο Κωνσταντόπουλος, πρόεδρος στον Παναθηναϊκό, για πρόεδρος Δημοκρατίας προοριζόταν.

Όπως έχει τραγουδήσει πρώτος ο Περικλής Περράκης (και όχι ο Αντώνης Καλογιάννης) “εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού κι αλλού η ζωή μας πάει”.

ΠΟΙΟΣ ασχολείται από την Κυριακή το βράδυ με την Ολλανδία; Εκτός από συνήθη λόγια πάνω στον καφέ της παρηγοριάς: “Έφτασε για τρίτη φορά στη πηγή, αλλά δεν ήπιε νερό. Άντεξε για 116 λεπτά απέναντι στην καλοκουρδισμένη Ισπανική μηχανή, αλλά λύγισε με παίχτη λιγότερο“. Θεωρητικά δεν είναι αποτυχία να γυρίζεις πίσω με το αργυρό μετάλλιο. Κι όταν μάλιστα είσαι το πέμπτο κατά σειρά φαβορί.

Όταν μπαίνεις να παίξεις όμως σε έναν τελικό θέλεις να τον κερδίσεις. Πιστεύεις ότι μπορείς να τον κερδίσεις. Η δεύτερη σκέψη όταν περάσει ο χρόνος, σε αφήνει ικανοποιημένο. Όταν βλέπεις στην τροπαιοθήκη σου, το ασημένιο μετάλλιο κι έχεις να θυμάσαι ένα ολόκληρο τουρνουά. Πως πήγες εκεί, πως έφτασες στον τελικό και πως τον έχασες!

ΤΑ πράγματα στον ποδόσφαιρο είναι απλά: Ο Ρόμπεν το έχασε, ο Ινιέστα το έβαλλε. Σίγουρα για τον Άριεν Ρόμπεν, η ανάμνηση αυτού του ματς στο “Σόκερ Σίτι” του Γιοχάνεσμπουργκ, θα είναι ένας εφιάλτης. Δύο φορές έχασε τη μεγάλη ευκαιρία. Ειδικά η πρώτη στο 63’ είναι η φάση της καριέρας του. Φάση Άριεν Ρόμπεν: Κάθετη πάσα, φεύγει στο κενό χώρο, βρίσκει τη μπάλα μπροστά, τετ α τετ με τον γκολκήπερ. Πολλά τέτοια γκολ έχει βάλει στην καριέρα του. Έχασε όμως το πιο σημαντικό. Θα έχει τέτοια δεύτερη ευκαιρία στη (ποδοσφαιρική) ζωή του; Οι πιθανότητες είναι μόνο μαθηματικές. Μηδαμινές. Αυτές οι φάσεις γίνονται μια φορά. Δεν υπάρχει δεύτερη. Όπως δεν θα είχε δεύτερη ο Ινιέστα.

Δεν πλάσαρε λάθος ο Ρόμπεν. Θα μπορούσε βέβαια, να σηκώσει τη μπάλα και να τη περάσει πάνω από τον Κασίγιας. Δεν θέλησε να ρισκάρει και να το κάνει δύσκολο. Πλάσαρε σωστά πλάγια. Τερματοφύλακες μου έχουν πει, ότι το τετ α τετ είναι θέμα τύχης: “Μη μασάς ότι είναι μαγκιά του γκολκήπερ. Βγαίνεις, τεντώνεις το κορμί σου, απλώνεις χέρια, πόδια και κάνεις από μέσα το σταυρό σου. Αν είσαι τυχερός, βρίσκει κάπου πάνω σου η μπάλα και τη σκαπουλάρεις“.

Η δεύτερη φάση του Ρόμπεν στο 82’ δεν ήταν τόσο ξεκάθαρη. Είχε δύο αμυντικούς στη πλάτη του και τον Κασίγιας μπροστά του. Την πρώτη όμως θα τη θυμάται σε όλη του τη ζωή. Στα 26 του χρόνια ο Ρόμπεν, μοιάζει  σίγουρα για 30+ και περισσότερο προς τα τριανταπέντε παρά στα τριάντα. Η  φύση τον προίκισε  με μεγάλο ταλέντο, φυσικά προσόντα (ταχύτητα) αλλά ταυτόχρονα τον αδίκησε. Η ευπάθειά του στους τραυματισμούς αποτελεί μόνιμο κουσούρι. Τον βλέπεις να τρέχει, αλλά “δυσκολεύεται” να περπατήσει.

Εννιά φορές στις δέκα, στο ρυτιδιασμένο πρόσωπό του, ζωγραφίζονται, γκριμάτσες και μορφασμοί από τους πόνους. Αν ήταν 100% υγιής άλλωστε, ούτε από την Τσέλσι θα είχε φύγει, ούτε από τη Ρεάλ. Αντέχει ακόμα να παίζει σε υψηλό επίπεδο χάρις στη θέλησή του. Και με τις τέσσερις μεγάλες φανέλες που έχει παίξει (Αϊτχόφεν και τώρα Μπάγερν) έχει πάρει πρωτάθλημα. Λεφτά έχει βγάλει. Αν είχε σκοράρει στη φάση του 63’ ίσως η ιστορία του τελικού να είχε γραφτεί διαφορετικά. Ο θεός του ποδοσφαίρου όμως είχε αντίθετη γνώμη. Η μπάλα δεν έχει δώσει Παγκόσμιο Κύππελλο σε άλλους Ολλανδούς με πολύ μεγαλύτερο ταλέντο από τον Άριεν Ρόμπεν.

Ούτε ο Γιόχαν Κρόιφ δεν τα κατάφερε. Η ταλαιπωρία που έχει τραβήξει ο Ρόμπεν όμως, τον κάνει να είναι μέσα σε αυτή την κατηγορία των ποδοσφαιριστών σαν τον πλέον συμπαθή. Επειδή ακριβώς το πλέον πιθανό είναι ότι σε τέσσερα χρόνια το 2014 όταν θα γίνει το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Βραζιλία, στα 30 του, να μην μπορεί να παίζει ποδόσφαιρο.

ΣΤΟ μεταξύ η αγωνία έχει φτάσει στο κατακόρυφο. Εκατομμύρια πράσινες καρδιές, είναι έτοιμες να σπάσουν. Οι φήμες και τα παπαγαλάκια οργιάζουν: Μήπως γίνει η έκπληξη με κάποιον από Παύλο ή Θανάση; Μήπως επιστρέψει ο Καπετάνιος; Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, άλλωστε έχει δεσμευθεί: Ο νέος πρόεδρος θα είναι γενικής αποδοχής και υψηλού κύρους. Ούτε περί γλάστρας πρόκειται, ούτε για κανέναν φούφουτο. Η σκιά άλλωστε που άφησε πίσω του ο Νικόλας (και όχι Νίκος) Πατέρας είναι βαριά. Κατά συνέπεια θα πρέπει να είναι στα 100+ κιλά. Να διαθέτει και να επιδεικνύει προσωπική φρουρά. Να καπνίζει πούρο και να παίζει κομπολόι. Να πηγαίνει στο γήπεδο ντυμένος casual.  Να διαθέτει κότερο και learjet. Άντε βρες τα όλα αυτά μαζί συσκευασία του ενός. Ο Μάκης Ψωμιάδης  φερ ειπείν, έχει πούρο και κομπολόι, αλλά δεν έχει μούσι. Παύλος ή Θανάσης δεν φτουράνε, με τίποτα. Τι να τα κάνεις τα λεφτά όταν δεν έχεις σκάφος και ιδιωτικό αεροπλάνο; Από μπόι και κιλά ούτε συζήτηση.

Να βάλουνε κανένα γιάπι σε στυλ Φιλλιπίδη; Είδαμε τα χαΐρια και τις προκοπές του Άντζελο. Άλλωστε όπως έχει πει ο Ζωρζ Πιλαλί, “Τα πανεπιστήμια δεν βγάζουν προσωπικότητες. Βγάζουν ειδικότητες”. Το προεδριλίκι, όπως έχει πει άλλος (υποδεέστερος) ποιητής, “θέλει αρετή και τόλμη”. Θέλει μετά από ήττα από τον Ολυμπιακό, να πηγαίνεις στα αποδυτήρια, να τρίζεις τα δόντια, ν’ αστράφτεις και να βροντάς και να παίζει τον Σπύρο Καλογήρου στο “ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε”. Θέλει πριν από ντέρμπι να παρακολουθείς σιωπηλός και βλοσυρός τη τελευταία προπόνηση.  Θέλει να σε βλέπουν τα κέντρα εξουσίας και να κλάνουν μέντες.

ΣΤΟΝ μύθο ο κακός λύκος τρώει πάντα την κοκκινοσκουφίτσα κι αν πεινάει πολύ μάλιστα και την γιαγιά της μαζί. Στη ζωή, όμως καμιά φορά κερδίζουνε και οι κοκκινοσκουφίτσες.  Πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακός δεν έχει πάρει μόνο ο Πατέρας. Νταμπλ έκανε και ο κ. καθηγητής, Αργύρης Μήτσου. Κι όταν μάλιστα ο Κόκκαλης ήταν στα ντουζένια του. Όχι όταν είχε αρχίσει να μετράει ανάποδα. Ο οποίος  Μήτσου όχι το χέρι στο τραπέζι να χτυπήσει δεν μπορεί, αλλά έχει ανακηρυχτεί σε προστάτη μυρμηγκιών: Ούτε ένα δεν έχει πατήσει.

ΠΕΡΑ από τον μύθο λοιπόν, υπάρχει η πραγματικότητα. Ο Πατέρας διοίκησε εν λευκώ τον Παναθηναϊκό δύο χρόνια. Ο πρώτος διδάσκεται στα ποδοσφαιρικά Πανεπιστήμια της Αγγλία, στο μάθημα της αποτυχία. Στο δεύτερο πέτυχε 100%. Στο ίσα βάρκα ίσα πανί, όμως έρχεται να προστεθεί η προίκα που αφήνει: Ρόστερ που σχεδόν εξασφαλίζει και τον επόμενο τίτλο.  Οι bookmakers στις αποδόσεις για την κατάκτηση του επόμενους πρωταθλήματος, δίνουν πρώτο φαβορί τον Παναθηναϊκό στο 1,70. Συν τα εξασφαλισμένα έσοδα του Τσάμπιονς Λιγκ.

ΔΕΝ είναι μπουζούκια οι ομάδες. Να κλείσεις δηλαδή τη Γαρμπή, να της δώσεις την προκαταβολή, να μην τραβήξει η Καιτούλα, το μαγαζί να πάει άπατο και να κατεβάσει ρολά. Μένοντας μόνος του ο Τζίγγερ στον Παναθηναϊκό, η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε αυτόν. Στον ιδιοκτήτη. Όπως αυτόν προσωπικά βαραίνουν οι αποτυχίες των προηγούμενων χρόνων. Δεν γράψανε στους τοίχους οι οργανωμένοι Φιλλιπίδη φύγε, Μήτσου πούλα. Είτε είναι γλάστρα λοιπόν ο καινούργιος πρόεδρος, είτε είναι ψηλός σαν κυπαρίσσι, ένα και το αυτό είναι. Αυτός που θα κριθεί θα είναι ο Τζίγγερ. Σ αυτόν θα πιστωθεί η επιτυχία, σ αυτόν θα χρεωθεί η αποτυχία.

ΑΝ όμως το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο, η ζωή, είναι ακόμα περισσότερο. Ο χρόνος άλλωστε σε κάθε παιχνίδι είναι συγκεκριμένος: Ενενήντα λεπτά συν τις καθυστερήσεις. Στη ζωή, ο χρόνος, ούτε αρχή έχει, ούτε τέλος. Όλα εξελίσσονται και όλα αλλάζουν. Είτε ομαλά, είτε με ανατροπές. Τίποτα δεν μένει ίδιο. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει πριν ένα χρόνο ότι ο Πολυμετοχικός Παναθηναϊκός, αφού πρώτα θα έκανε το νταμπλ, θα γινόταν κομμάτια; Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει πριν από δύο μήνες την τελετή παράδοσης-παραλαβής, από τον Σωκράτη Κόκκαλη στον Βαγγέλη Μαρινάκη; Όταν όμως μιλάμε για μπάλα, όλα αυτά είναι αμπελοφιλοσοφίες. Για τον οπαδό που στην Ελλάδα, συντηρεί (άμεσα ή έμμεσα)  ομάδες, αθλητικές εφημερίδες, ραδιόφωνα και τη συνδρομητική τηλεόραση, το ζητούμενο είναι ένα και μοναδικό: Οι τίτλοι: Θα τα καταφέρει μόνο τους (όπως όλα δείχνουν) ο Τζίγγερ; Θα τα καταφέρει ο Μαρινάκης;

ΚΑΛΩΣ, ή κακώς, όλα αυτά τα χρόνια, ο Σωκράτης Κόκκαλης, δημιούργησε  σχολή. Η δικιά του συνταγή για την επιτυχία έγινε κανόνας, Κάπως έτσι τον ξεπατίκωσε ο Πατέρας. Για να κάνει το νταμπλ με τον ίδιο τρόπο.  Έστω κι αν η περυσινή σεζόν έμοιαζε με αγώνα πυγμαχίας, με αυτόν με το πράσινο σορτσάκι να είναι βαρέων βαρών κι αυτόν με το κόκκινο, κατηγορίας πτερού. Τα κιλά (η διαφορά στο ρόστερ) των δύο αντιπάλων, είχαν  προδιαγράψει το τελικό αποτέλεσμα.

ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ λοιπόν τον Σωκράτη Κόκκαλη σαν “μέτρο” για την επιτυχία τη διαφορά, δεν την έκαναν, τόσο η οξυδέρκειά του και τα λεφτά που έριξε.  Σε επίπεδο Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, ούτε οι ανόητοι διοικούν , ούτε φτωχοί. Το πλεονέκτημα του Σ. Κόκκαλη, ήταν η τεράστια πείρα ζωής, που σου δίνει τη δυνατότητα, για σωστές αποφάσεις και λιγότερα λάθη. Το είδαμε αυτό και στο μπάσκετ με τους Γιαννακόπουλους. Αφού φάγανε τα χαστούκια τους, τη βρήκανε την άκρη. Δεν γίνεται να τους κερδίσουν, τουλάχιστον άμεσα,  οι νεαροί αδελφοί Αγγελόπουλοι, που κλήθηκαν να πάρουν σοβαρές αποφάσεις στη ζωή τους, όταν ασχολήθηκαν με το μπάσκετ του Ολυμπιακού. Όταν έχεις βγάλει δικά σου λεφτά και τόσα πολλά μάλιστα, είναι δεδομένο, ότι ξέρεις ν’ αποφασίζεις. Δεν είσαι αλάνθαστος, αλλά σίγουρα είναι πιο αποτελεσματικός, από τον οποιοδήποτε που τα έχει βρει έτοιμα.

Ο ΤΖΙΓΓΕΡ έστω και αν κουβαλάει τη ρετσινιά του δεύτερου, ποδοσφαιρική εμπειρία πλέον έχει. Για τον Μαρινάκη, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην κάνει τα λάθη του πρωτάρη. Κι ο Κόκκαλης, άλλωστε τα έκανε. Στα ρόστερ, η διαφορά δεν είναι τόσο εμφανής, όσο των δύο πυγμάχων που λέγαμε, αλλά η υπεροπλία του Παναθηναϊκού είναι δεδομένη. Η φράση του Σωκράτη Κόκκαλη, “δεν θα είναι εύκολο” κάθε άλλο ήταν παρά τυχαία.

Κατά τα άλλα ο κόσμος είναι περικυκλωμένος. Δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα: Με Μανώλη Μαυρομμάτη κοιμάται το βράδυ της Παρασκευής και το απόγευμα του Σαββάτου, του έρχεται καπάκι ο Βασίλης Τσιάρτας. Και από σίδερο να είσαι θα λυγίσεις.   Στη ρεπετισιόν ο Μαυρομμάτης άλλαξε τα καναρινί και φόρεσε τα λαχανί.  Οι καλεσμένοι του Κώστα Βερνίκου διαλεχτοί ένας κι ένας σαν την διαφήμιση για τις ελιές Καλαμών: Παύλος Γερακάρης να δικαιώνει στο πόντο το αμέσως προηγούμενο για τον θίασο της ΕΡΤ, με φρασεολογία δεκαετίας 70’:  Το συγκρότημα της Βραζιλίας δεν παίζει πλέον το τεχνικό ποδόσφαιρο του παρελθόντος. Προσπαθεί να παίξει το ποδόσφαιρο των Ευρωπαϊκών συγκροτημάτων. Ούτε ο Πρύτανης της μουσικής Γιάννης Πετρίδης δεν έχει κάνει τέτοια ανάλυση για την μετεξέλιξη του συγκροτήματος των Rolling Stones, στο πέρασμα του χρόνου.

ΣΤΟ Αργεντινή –Γερμανία ήταν λες και μιλάγανε τρεις στο διπλανό τραπέζι της καφετέριας για ποδόσφαιρο. Και παρεμπιπτόντως η τηλεόραση έδειχνε προημιτελικό Μουντιάλ. Το ματς δεν είχε καμία σημασία. Αυτό που προείχε ήταν η κουβέντα. Με τον Τσιάρτα να έχει επιβάλλει το δικό του τέμπο ήταν λες και άκουγες σχολιασμό επιτάφιου. Και αν μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει μπορέσει να απαντήσει στο ερώτημα του Σαιξπηρ “να ζει κανείς ή να μη ζει” σχετικά με τον Τσιάρτα, ακόμα και η επιστήμη, σηκώνει τα χέρια ψηλά: Πότε ήταν πιο αργός; Όταν έπαιζε ή τώρα που μιλάει; Και στο φινάλε, ο Τσιάρτας, κάποιες σωστές ποδοσφαιρικές κουβέντες στη μιάμιση ώρα τις είπε.

Ο Μαυρομμάτης, δεν είχε επίγνωση του, τι έλεγε, πριν 40 χρόνια. Να μιλήσει σήμερα, για ποδόσφαιρο, να πει τι;  Ότι ο τελικός προβλέπεται συναρπαστικός; Σαν να φωνάζεις τους αδελφούς Κατσάμπα να σχολιάσουν τη συναυλία των Aerosmith στο Καραϊσκάκη.

Ακόμα και στην τύχη να διάλεγαν από τον τηλεφωνικό κατάλογο, κάποιος θα βρισκότανε, να πει πέντε πράγματα. Ακόμα και οι μεταξύ τους επιλογές είναι οι πλέον χειρότερες: “Η Γερμανία, έπαιξε ποδόσφαιρο και η Αργεντινή έπαιξε μπάλα” αποφάνθηκε, νεαρός φέρελπις της δημόσιας τηλεόρασης, που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει Κώστας Βερνίκος ή έστω, Αντώνης Κατσαρός.

ΣΤΟ μεταξύ, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, στο πρόσωπο του Βαγγέλη Ιωάννου παίρνει την εκδίκησή του. Απέναντι στο μισητό ποδόσφαιρο. Τον βλέπει σε κάθε εκπομπή και χαμογελάει σαρδόνια. Στην επιλογή του, έκανε διάνα 100%. Ο άνθρωπος, που την Τετάρτη ήταν στο Ολ Τράφορντ, Γιουνάιτεντ-Μπάγερν και την Πέμπτη στο κλειστό της Εργάνης για το παιχνίδι του Αθηναϊκού στο μπάσκετ γυναικών. Κατά το “ο καλός μύλος όλα τα αλέθει”, ή  “όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω”. Ο Κώστας  Βερνίκος όμως ξέρει τι κάνει. Ειδικά αυτή την εποχή. Όταν λήγουν οι συμβάσεις, πρέπει να ποντάρεις στα γερά χαρτιά.

Υ.Γ. Η απάντηση στο κουίζ ήταν προφανής: Στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, ποδοσφαιριστής μπαίνει αλλαγή. Εκτελεί κόρνερ που έχει κερδίσει η ομάδα του, σκοράρει, ο διαιτητής σφυρίζει λήξη κι αυτός, δεν έχει περάσει ποτέ, τις άσπρες γραμμές για να πατήσει στον αγωνιστικό χώρο.

Υ.Γ.2 Και από το “την Παρασκευή το βράδυ Παναΐτσα μου” (Αργεντινή-Γερμανία), σε σόλο Μανώλη Μαυρομμάτη με φωνητικά Κώστα Βερνίκου, στο “φωτιά στα Σαββατόβραδα” (Παραγουάη-Ισπανία) από το ντουέτο Παπαδημητρίου-Μαυρομμάτη. Ούτε ένα ρεπό δεν παίρνουνε (για να ξεκουραστούν οι τηλεθεατές).

ΟΛΑ αυτά το πρωί. Το πρόγραμμα του Γ. Βαρδινογιάννη ήταν όμως φορτωμένο. Το απόγευμα, όταν είχε βγάλει το κίτρινο κράνος (με τα χρώματα της Shell) δέχτηκε στο γραφείο του, τους εκπροσώπους  του πράσινου λαού. Τους οργανωμένους. Κατ αρχήν τον “Ενιαίο Φορέα” και στη συνέχεια όλους του άλλους μαζί. Για τέσσερις περίπου ώρες.  Για να έχει το χρόνο να τους τα πει και να τους τα εξηγήσει όλα: Και για την πολυμετοχικότητα. Και για τον πρόεδρο που εκκρεμεί. Και για το τίμημα της ενδεχόμενης πώλησης.  Με τους οργανωμένους όμως να μην σηκώσουν μύγα στο σπαθί τους: “Έχεις καταλάβει ότι δεν σε σηκώνει πλέον το κλίμα; Εμείς θέλουμε να πουλήσεις και να φύγεις”. Και δώσανε και το ρεπορτάζ μάλιστα στους δημοσιογράφους για τον εκθέσουν.

ΙΔΟΥ λοιπόν ο σουρεαλισμός. Ιδού λοιπόν πως ένας επιχειρηματίας του βεληνεκούς του Γιάννη Βαρδινογιάννη, το πρωί να κλείνει δουλειές εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρώ και το βράδυ να απολογείται στους οργανωμένους.  Είναι ζήτημα δηλαδή , αν οι μέτοχοι της Motor Oil, ενημερώθηκαν τόσο διεξοδικά, για την εξαγορά της Shell, όσο ο Φορέας, για το μείζον θέμα του Νίκου Πατέρα. Το να δίνει ρεπόρτο  η διοίκηση-Πρωτοδικείου του Ηρακλή στους Αυτόνομους  της Θύρας 10 το καταλαβαίνεις.  Το να παίρνει  το μικρόφωνο ο Πανόπουλος και να ζητάει  συγνώμη από τον κόσμος της Αοξάρας και πάλι το καταλαβαίνεις.  Όπως καταλαβαίνεις, τη δύσκολη θέση  που έχει έρθει ο Γρηγορόπουλος  στην Καλαμάτα με την ομάδα στη Γ Εθνική. Ακόμα όμως κι ένας Γιάννης Βαρδινογιάννης (από τη στιγμή  που ουσιαστικά έμεινε μόνο τους στον Παναθηναϊκό) είναι υποχρεωμένος να δίνει αναφορά.

ΑΥΤΟ είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι δεσμοί του Σωκράτη Κόκκαλη με τη Θύρα 7, ήταν άρρηκτοι. Τους είχε πάρει τηλέφωνο μάλιστα κι είχε βγει ζωντανά στην εκπομπή  τους. Όταν τους είχε πει, ενόψει του εκτός έδρας αγώνα στην Γαλλία, “να ντυθείτε καλά γιατί κάνει κρύο”. Στις τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης, οι οργανωμένοι είναι κράτος εν κράτη.  Στον Πανιώνιο, ο Τσακίρης, στέκεται μπροστά στους Πάνθηρες, στο ένα πόδι σαν τον πελαργό, Κι όχι δια της βίας. Του αρέσει και το απολαμβάνει μάλιστα. Τον Ντέμη, που πήγε να τα βάλλει με τους Οριτζιναλίστες στην ΑΕΚ, τον έφαγε η μαρμάγκα.

ΣΤΟΝ Παναθηναϊκό, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης στο παρελθόν κι ο Γιάννης μέχρι τώρα, ποτέ δεν χάιδεψαν τους οργανωμένους. Ποτέ δεν τους έκαναν τα κέφια. Και ειδικά ο Τζίγγερ, το πλήρωσε. Σε όλα όμως, υπάρχει η πρώτη φορά. Με τον Πατέρα δύο χρόνια τώρα, να τους έχει στα ώπα-ώπα, ο Τζίγγερ, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Έκανε την ανάγκη φιλότιμο και προσχώρησε κι αυτός, στο δόγμα, “ο πελάτης έχει πάντα δίκιο”. Με τους απανταχού αρχηγούς, των οργανωμένων βέβαια, να έχουν περάσει προ πολλού, από τον ρόλο του πελάτη, στον ρόλο του νταβατζή.

ΚΟΥΙΖ: Με το Μουντιάλ να είναι στο φόρτε του, ένα ποδοσφαιρικό κουίζ: Πως γίνεται ένας ποδοσφαιριστής, να σκοράρει, χωρίς να πατήσει στον αγωνιστικό χώρο; Ποδοσφαιριστής, που θα πάρει μέρος κανονικά στο παιχνίδι, κι αν μάλιστα το γκολ που θα πετύχει είναι το πρώτο πληρώνεται από το Στοίχημα. Θα παίξει δηλαδή στο ματς, θα σκοράρει, αλλά ποτέ δεν θα περάσεις τις τέσσερις άσπρες γραμμές του άουτ. Μέχρι “να το πάρει το ποτάμι” στο επόμενο κείμενο, περιμένω απαντήσεις.

Εδώ και σαράντα χρόνια δεν έχει λείψει ποτέ από κοντά μας. Με οποιαδήποτε από τις πολυποίκιλες ιδιότητές του: Σαν σκηνοθέτης. Σαν δημοσιογράφος. Σαν συγγραφέας. Σαν Ευρωβουλευτής. Σαν πολιτευτής, οτιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου.

Και ξαφνικά τη Δευτέρα το βράδυ, η ΕΡΤ πήρε τη μεγάλη ρεβάνς. Μετά τον Πάνο Κιάμο, καλεσμένος στο στούντιο, ο Μανώλης Μαυρομμάτης. Είναι προφανές: Όσο το Μουντιάλ προχωράει, η Δημόσια Τηλεόραση, ρίχνει απάνω στο τραπέζι τα βαριά χαρτιά. Μιλάμε για πάταγο. Το γνωστό καναρινί μακό φώτισε το στούντιο σαν τον ήλιο της Δήλου.

ΕΔΩ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σαν ολ-τάιμ κλάσικ ο Μανόλο σαράντα χρόνια τώρα (άλλοι μιλάνε για πενήντα) φοράει τα ίδια χρόνια. Τα ίδια σκούρα καφέ τίμπερλαντ, που είχε πάρει πριν παρουσιαστεί στον στρατό. Τις ίδιες πετσετέ-καρώ κάλτσες, χειμώνα καλοκαίρι.

Ένα συλλεκτικό μπλέ σκούρο ριγέ (οριζοντίως και καθέτως) σακάκι, το οποίο το είχε ψωνίζει στο Λονδίνο επί Γουέμπλεϊ με τον Διαμαντή Πατέρα, τον πατέρα του Νικόλα Πατέρα, που ήταν γενικός αρχηγός του Παναθηναϊκού

Ένα πράσινο λακόστ που αγόρασε όταν απολύθηκε από φαντάρος. Το μοναδικό κομμάτι που έχει προσθέσει στη συλλογή του είναι ένα γιλέκο, που μοιάζει σαν αλεξίσφαιρο, αλλά δεν είναι, με τη στάμπα του 2004, όταν ακόμα οι Αγώνες ήταν υπό διεκδίκηση. Προς τιμήν της Γιάννας Αγγελοπούλου.
Κι είναι εμφανές ότι ο Μανόλο, εδώ και μισό αιώνα, δεν έχει πάρει ούτε ένα γραμμάριο. Δεν πίνει, δεν καπνίζει, τρώει ελάχιστα (μόνο ψάρια ψητά). Μόνο μιλάει.

ΚΑΜΙΑ σημασία δεν έχει το τι λέει κάθε φορά ο Μανόλο. Άλλωστε, ουδείς μπόρεσε να τον καταλάβει. Όταν τελειώνει η φράση, κανείς δεν μπορεί να θυμηθεί από που είχε ξεκινήσει. Οι κακεντρεχείς (που δυστυχώς περισσεύουν σε αυτό τον τόπο) υποστηρίζουν ότι πρόκειται για ιδανικό συνδυασμό της ασυναρτησίας με το ακατάληπτο.

Υπερβολές που αγγίζουν τα όρια της συκοφαντίας. Αν ο “Θίασος” του Θόδωρου Αγγελόπουλου, περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τη νεότερη σελίδα της Ελλάδας από το 1939 μέχρι το 19562, ο Μανώλης Μαυρομμάτης με το πτυχίο σκηνοθέτη που διαθέτει, είναι η ζωντανή ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.

Ουδείς άλλος επέζησε από την εποχή της ασπρόμαυρης.

Έστω και σαν καλεσμένος, όπως στην προκειμένη περίπτωση είναι πάντα παρών.

Το βουκολικό δράμα του Περεσιάδη, “Γκόλφω η Βοσκοπούλα” έπαιζε για 13 χρόνια το μπουλούκι, στον θίασο του Αγγελίοπουλου. Μέχρι να σκοτώσουν, επί σκηνής, τον Βαγγέλη Καζάν.

Ο Μανόλης Μαυρομμάτης, όμως, είναι αθάνατος. Ακόμη πιο αθάνατος, από τον φίλο του, τον Σάμαρανκ, που τον πήγανε οι τέσσερις μέσα στο ξύλινο παλτό. Ζει και βασιλεύει σαν τον Μέγα Αλέξανδρο.
Οχι μόνο δεν τον νίκησε ο χρόνος, αλλά ούτε τον ακούμπησε. Ο κουρέας του στο Ιντεκοντιντένταλ, που τον επισκέπτεται άπαξ της εβδομάδος έχει να λέει: “Σαράντα χρόνια μπαρμπέρης, επιδερμίδα σαν του Μανώλη δεν έχουνε πιάσει τα χέρια μου”.

Για τον Θίασο του αθλητικού τμήματος της ΕΡΤ η παρουσία του Μανώλη Μαυρομμάτη ήταν τίτλος τιμής. Σε κινηματογραφική μεταφορά, σα να έχεις στο στούντιο Κόπολα και Ντε Νίρο στην συσκευασία ενός.

Και με την προσήκουσα ευγένεια, μάλιστα, αφού σαν Μανώλης Μαυρομμάτης θα μπορούσε να απαιτήσει να εμφανιστεί μόνο στη βραδιά του μεγάλου τελικού, στις 11 Ιουλίου. Όλοι οι πραγματικά μεγάλοι, όμως, είναι ταπεινοί. Ποτέ υπερφίαλοι και κομπορρήμονες. Όπως ο Μανώλης Μαυρομμάτης.
Για να σκάσουν και οι ζηλόφθονες και κακεντρεχείς φίλοι του. Όπως ο Τάσος Μπούρας. Που κάθε χρόνο στα “Νέα” (στη Χρήστου Λαδά) έστελνε τη Πρωταπριλιά, στο Μανόλο, μια τούρτα για την ονομαστική του εορτή.