Τα του Καίσαρος

Το κλασικό δεν πεθαίνει ποτέ. Ο αναπτήρας Ζίπο. Το Σάντος του Καρτιέ. Τα Σταν Σμιθ της Αντίντας. Τα σουβλάκια του Θανάση στο Μοναστηράκι κι ο Μανώλης Μαυρομμάτης.

Εδώ και σαράντα χρόνια δεν έχει λείψει ποτέ από κοντά μας. Με οποιαδήποτε από τις πολυποίκιλες ιδιότητές του: Σαν σκηνοθέτης. Σαν δημοσιογράφος. Σαν συγγραφέας. Σαν Ευρωβουλευτής. Σαν πολιτευτής, οτιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου.

Και ξαφνικά τη Δευτέρα το βράδυ, η ΕΡΤ πήρε τη μεγάλη ρεβάνς. Μετά τον Πάνο Κιάμο, καλεσμένος στο στούντιο, ο Μανώλης Μαυρομμάτης. Είναι προφανές: Όσο το Μουντιάλ προχωράει, η Δημόσια Τηλεόραση, ρίχνει απάνω στο τραπέζι τα βαριά χαρτιά. Μιλάμε για πάταγο. Το γνωστό καναρινί μακό φώτισε το στούντιο σαν τον ήλιο της Δήλου.

ΕΔΩ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σαν ολ-τάιμ κλάσικ ο Μανόλο σαράντα χρόνια τώρα (άλλοι μιλάνε για πενήντα) φοράει τα ίδια χρόνια. Τα ίδια σκούρα καφέ τίμπερλαντ, που είχε πάρει πριν παρουσιαστεί στον στρατό. Τις ίδιες πετσετέ-καρώ κάλτσες, χειμώνα καλοκαίρι.

Ένα συλλεκτικό μπλέ σκούρο ριγέ (οριζοντίως και καθέτως) σακάκι, το οποίο το είχε ψωνίζει στο Λονδίνο επί Γουέμπλεϊ με τον Διαμαντή Πατέρα, τον πατέρα του Νικόλα Πατέρα, που ήταν γενικός αρχηγός του Παναθηναϊκού

(more…)

Στο διάστημα που η υπόθεση Ηρακλής ήταν ανοιχτή η ταπεινότητά μου σιώπησε. Δεν θέλησε να παρέμβει. Για να μη δώσει την εντύπωση ότι παίρνει θέση υπέρ της μιας, ή της άλλης πλευράς. Για να αφήσει τα αρμόδια όργανα να κάνουν απερίσπαστα το καθήκον τους.

Τώρα λοιπόν, που εκδόθηκε η οριστική απόφαση, εν είδει δήμοσιας διαβούλευσης έχει να καταθέσει την παρακάτω πρόταση. Βάζοντας ένα λιθαράκι στην εύρυθμη λειτουργία των ποδοσφαιρικών θεσμών. Προτείνω λοιπόν την κατάργηση της Επιτροπής Εφέσεων Αδειοδότησης. Αφού η Πρωτοβάθμια Επιτροπή δίνει άδεια συμμετοχής στο πρωτάθλημα, νο πρόμπλεμ.

Σε περιπτώσεις όπως του Ηρακλή, η δεύτερη και τελεσίδικη απόφαση να εκδίδεται, επί τη βάση, ενός συστήματος μοριοδότησης.

Ας πούμε, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, τη συμμετοχή τους στη Σουπερλίγκα διεκδικού Ηρακλής, Λεβαδειακός και ΟΦΗ. Αντί, λοιπόν για νομικά, λογιστικά, επιχειρήματα και μαλακίες οι φάκελοι των ενδιαφερομένων να έχουν ουσιαστικά στοιχεία, που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.

ΟΠΩΣ: Η ιστορία κάθε ομάδας, που προσδιορίζεται από το έτος ίδρυσής της. Οι τίτλοι, που έχει κατακτήσει. Ο αριθμός υπογραφών συμπαράστασης από βουλευτές, Νομάρχες, Δημάρχους και Κοινοτάρχες.

Οι υπογραφές ολυμπιονικών, όπως της Πατουλίδου και της Κελεσίδου υπέρ του Ηρακλή. Οι υπογραφές προσωπικοτήτων. Ο Ηρακλής για παράδειγμα εύκολα θα μπορούσε να μαζέψει: Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, Πασχάλη Τερζή, Γρηγόρη Αρναούτογλου, Ιεροκλή Μιχαηλίδη και άλλων επιφανών.

(more…)

Δεκαετία ‘70. Συνεργείο της (τότε) ΥΕΝΕΔ έχει πάει για μετάδοση σε αγώνες άρσης βαρών. Στο μικρόφωνο ο Βασίλης Κοντοβαζαινίτης. Πρωτόγονες συνθήκες. Το όνομα του αθλητή που “σήκωνε” κάθε φορά αναγραφόταν σε μια πινακίδα. Κάποια στιγμή ο Κοντοβαζαινίτης λέει το ιστορικό: “Και τώρα στο ζετέ ο Στεφανούρης”. Καθώς βρισκόταν και σε σχετικά μακρινή απόσταση, είχε μπερδευτεί. Αντί να δει την πινακίδα με το όνομα του αθλητή, διάβασε τη διαφημιστική ταμπέλα που έγραφε “Ούζο Στεφανούρη”!

Μια από τις πολλές ιστορίες που κυκλοφορούσαν στα δημοσιογραφικά γραφεία για πολλά χρόνια. Από τότε μέχρι σήμερα έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας. Η δημόσια τηλεόραση (όπως αρέσκονται να την αποκαλούν κι όχι κρατική, επειδή παραπέμπει σε δημοσιοϋπαλληλίκι και ρουσφέτι) είναι πιστή στην παράδοση. Κρατάει γερά τις Θερμοπύλες.

(more…)

Για κάποιους προπονητές (παλαιάς κοπής) η θεώρηση του ποδοσφαίρου είναι απλή: “Η άμυνα διδάσκεται. Στην επίθεση το γκολ είναι θέμα ικανότητας, ταλέντου και ρέντας”. Σε πενηνταράκια, δηλαδή, “η δουλειά η δικιά μου είναι να μη φάμε γκολ. Το αν θα βάλουμε γκολ, είναι δουλειά των ποδοσφαιριστών”.

Τέτοιοι προπονητές δεν ευδοκιμούν σε ομάδες τύπου Μπαρτσελόνα και τύπου Ρεάλ, αλλά σε μικρότερων κυβικών. Αυτό το δόγμα εφάρμοσε ο Ότο Ρεχάγκελ στην ολίγων κυβικών Εθνική Ελλάδος. Και μ’ αυτό το δόγμα κατέβηκε να αγωνιστεί στο τελευταίο του παιχνίδι με την Αργεντινή. Όσο ήτανε κομπλέ, άντεχε. Έβγαλε και τη φάση με τον Σαμαρά, που δεν διδάσκεται. Δεν σκόραρε κι από την ταυτόχρονη αποχώρηση των Κατσουράνη, Τοροσίδη και μετά ήρθε η κατάρρευση.

Για τον Ότο Ρεχάγκελ, που για κάποιους δημοσιογράφους και κάποιους παλαίμαχους “δεν αξιοποιεί το ταλέντο του Έλληνα ποδοσφαιριστή”, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Θα περιμένουμε, λοιπόν, να το κάνει αυτό ο επόμενος. Αν όμως, όπως έλεγε προχθές το βράδυ ο Τσάρλυ στο ραδιόφωνο, υπάρχουν τέτοιοι προπονητές, γιατί δεν τους φέρνουν οι ομάδες στην Ελλάδα;

(more…)

Φύλλο και φτερό έγινε το Ε9 του Βαγγέλη Μαρινάκη. Το σπίτι 500 τετραγωνικών στην Αραβαντινού. Το δεύτερο σπίτι στον Πειραιά. Τα γραφεία του στην Ακτή Μιαούλη 7.000 τετραγωνικών. Του Λονδίνου σε υπερπολυτελή ουρανοξύστη. Το ιδιωτικό λίαρ τζετ. Το ιστιοπλοϊκό και τη θαλαμηγό που διαθέτει. Η εταιρεία του που είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο στης Νέας Υόρκης. Ο στόλος με τα καράβια. Μόνο οι καταθέσεις και το χαρτοφυλάκιο παραμένουν άγνωστα.

Κι όχι αλά Τσοχατζόπουλος. Τα λεφτά, όπως συνηθίζουν να λένε όσοι ασχολούνται με τη ναυτιλία, “είναι δουλεμένα”. Ποιος όμως θα μπορούσε να πάρει τον Ολυμπιακό; Και ειδικά αυτή την εποχή. Κανένας μπατίρης; Η καταγραφή της οικονομικής δύναμης, όμως, ήταν επιβεβλημένη. Για να τεκμηριωθεί ο κοινός τίτλος των περισσότερων εφημερίδων την επόμενη μέρα της συμφωνίας: “Δυναστεία νο 2 στον Ολυμπιακό”.

(more…)

Ο Ότο Ρεχάγκελ δεν ξεψυχάει με τίποτε. Δεν κέρδισε μόνο τη ΝΙγηρία. Κέρδισε, ταυτόχρονα, όλους εμάς τους δημοσιογράφους που τον είχαμε βγάλει ξοφλημένο. Η εύκολη ανάγνωση είναι να πούμε ότι ο Γερμανός είδε τα λάθη του, τα διόρθωσε κι έπραξε το σωστό.

Ακόμα και το αυτονόητο στο ποδόσφαιρο, όμως, δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Και δεν είναι καθόλου εύκολο μια ομάδα που προέρτχεται απ’ αυτό το στραπάτσο με την Κορέα να σηκωθεί. Για να τα λέμε όλα, βέβαια, στο Φρι Στέιτ Στέντιουμ του Μπλουμφοντέιν έγιναν δυο παιχνίδια.

Ένα, μέχρι το 33΄, όταν έπαιζαν έντεκα εναντίον έντεκα κι άλλο ένα όταν η Νιγηρία έμεινε με δέκα. Και παρά το γεγονός ότι στη φάση του 1-0, ο Αλέξης Τζόρβας θύμισε τον Σιλβέστερ Σταλόνε με γάντια τερματοφύλακα “στην απόδραση των έντεκα” η Εθνική Ελλάδος μέχρι την αποβολή του Καϊτά δεν υπήρχε στο γήπεδο.

Αποκτώντας αριθμητικό πλεονέκτημα, όμως, το γύρισε και σχετικά εύκλολα. Κάτι που σε επίπεδο Μουντιάλ, θέλει θέληση και προσπάθεια για να γίνει. Άλλωστε, ήταν και η πρώτη ανατροπή στα 19 παιχνίδια της διοργάνωσης.

(more…)

Ο Δαυίδ αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε. Μέχρι το 55′ άντεξε η Βόρεια Κορέα. Στο Μουντιάλ του 1966, αντίθετα, είχε κερδίσει την Ιταλία 1-0 και την είχε πετάξει έξω από τους “8″.

Τότε η τηλέοραση ήταν πειραματική, χωρίς απ’ ευθείας ποδοσφαιρικές μεταδόσεις και στο κρατικό ραδιόφωνο ο must σταθμός ήταν των Ενόπλων Δυνάμεων. Παρά ταύτα και μέσω του ράδιο αρβύλα, ο μύθος που είχε κυκλοφορήσει έλεγε ότι στο ημίχρονο η Κορέα έβγαλε έξι επτά ποδοσφαιριστές, έβαλε άλλους κι είχε πιάσει τους Ιταλούς κορόιδα (όταν μάλιστα δεν είχαν καθιερωθεί ακόμα οι αλλαγές). Πώς θα μπορούσες να καταλάβεις, όμως, ότι ενώ στο πρώτο ημίχρονο έπαιζε ο Αν Γιουνγκ Χανκ, στο δεύτερο με τον ίδιο αριθμό φανέλας ήταν ο Πακ Ναμ Τσολ; Όταν μάλιστα το κούρεμα ήταν ακόμα πιο militaire.

Σαρανταέξι χρόνια μετά το καλούπι δεν έχει αλλάξει. Μπορεί να μην έμοιαζαν οι Κορεάτες σα δύο σταγόνες νερό, αλλά οι διαφορές τους ήταν όσες και των ξύλινων ποδοσφαιριστών στο επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι.

(more…)

Κάθε πρωί, με τον πρώτο καφέ και το πρώτο τσιγάρο, παίρνω μια τζούρα από τις αθλητικές εφημερίδες. Κάνοντας κλικ στα πρωτοσέλιδα. Λότζικο, τη Δευτέρα ούτε μία να μην έχει πρώτο θέμα την Εθνική. Το ματς με την Κορέα πέρασε και οι επικήδειοι για το ματς με τη Νιγηρία θα γραφτούν στα φύλλα της Παρασκευής.

Ιδού, όμως, ο σουρεαλισμός. Μεγάλο χτύπημα σε εφημερίδα φίλα προσκείμενη στην ΑΕΚ: “Πάλευε μόνος του ο Τζιμπούρ”. Ιδού ένας λόγος για τον οποίον είχε ενδιαφέρον το ματς Αλγερίας-Σλοβενίας. Ο Τζεμπούρ, όμως, είναι (ακόμα) παίχτης της ΑΕΚ στα χαρτιά. Από τη στιγμή που έχει βγει στο σφυρί, η απόδοσή του ενδιαφέρει μόνο τον ατζέντη του. Το να πιστέψεις ότι οι ανά την Ευρώπη τεχνικοί διευθυντές διαβάζουν ελληνικές εφημερίδες και θα τσιμπήσουν, είναι κομματάκι δύσκολο.

(more…)

ΤΙ μπορεί να σκέφτηκε ο Ότο Ρεχάγκελ, για να βγάλει τον Καραγκούνη και να βάλλει στο ημίχρονο τον Πατσατζόγλου; Η μοναδική λογικοφανής (;) εξήγηση, είναι να έκανε λάθος. Να μπερδεύτηκε. Να νόμιζε ότι δεν χάνουμε 0-1, αλλά κερδίζουμε 1-0 και να ήθελε να κρατήσει το σκορ. Όταν έχεις καβατζάρει τα 70 όλα γίνονται. Μυαλό είναι αυτό. Δεν μπορεί  να δουλεύει συνέχεια ρολόι, χειμώνα καλοκαίρι. (more…)

Σωτήριον έτος 1992 (αν δεν κάνω λάθος, μπορεί και λίγο αργότερα). Το Λιάνης Τουρς ταξιδεύει στη Νότια Αφρική. Το λόμπι των Ελλήνων επιχειρηματιών του Γιοχάνεσμπουργκ είχε καλέσει τον τότε υφυπουργό Αθλητισμού. Δώσε τέτοια στον Λιάνη και πάρ’ του την ψυχή. Μέσα σε πέντε λεπτά τα είχε τακτοποιήσει όλα. Παίρνει μαζί του κατ’ αρχήν τον Νταλάρα κι έναν Κατσιμίχα. Δυο τρεις φίλους, κάποιους επιχειρηματίες και δύο δημοσιογράφους.

Πρώτη δουλειά το εμβόλιο ή τα χάπια για τα κουνούπια. Αν δεν είχες πάρει μέτρα και αρρώσταινες εκεί, υπήρχε το know how για να σε κάνουνε καλά. Αν σηκωνότανε ο πυρετός στην Αθήνα, την είχες πουτσίσει. Το να βγεις τότε και να περπατήσεις στο Γιοχάνεσμπουργκ ήταν σα να παίζεις κορώνα γράμματα. Θα σε ληστέψουνε ή θα σε ληστέψουνε και θα σε πυροβολήσουνε μαζί;

(more…)