Τα του Καίσαρος

Ο Ηλίας Πετρόπουλος έβγαλε ολόκληρο βιβλίο για να αποδείξει οτι η φουστανέλα αποτελεί εθνική αλβανική ενδυμασία και κακώς οι Έλληνες την έχουν οικειοποιηθεί. Σε αντίθεση με τον μουσακά, το σουβλάκι, το ούζο, το συρτάκι, “τον ήλιο, τη θάλασσα και τ’ αγόρι μου, που είναι ορίτζιναλ ελληνικά προϊόντα κι όχι ιμιτασιόν, όπως οι τσολιάδες στο Σύνταγμα.

Μια άλλη πατέντα, που επίσης είναι 100% ελληνική, έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο. Είναι το “όποιος δεν μπορεί να φύγει”. Δεν υπάρχει παράγοντας ή προπονητής που να μην την έχει χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά. Ούτε ένας, από τον Νικόλα Πατέρα και τον Αντώνη Ρέμο μέχρι τον πρόεδρο του Άτλαντα Θυμαρακίων και της Δόξας Κρανούλας. Ο στόχος είναι προφανής: βγάζουμε τις ευθύνες από πάνω μας και τις ρίχνουμε στα παλιόπαιδα τους ποδοσφαιριστές. Με το μέσο οπαδό να είναι έτοιμος να τσιμπήσει. Το “παίχτες πουλημένοι, ο… δεν πεθαίνει” της εξέδρας έχει προηγηθεί άλλωστε.

Ταυτόχρονα το “όποιος δεν μπορεί…” λειτουργεί σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ. Στην απέναντι πλευρά τη ρακέτα την κρατάνε οι δημοσιογράφοι. Που όχι μόνο εγκρίνουν, αλλά και επαυξάνουν: “Δημόσιοι υπάλληλοι έχουν καταντήσει οι ποδοσφαιριστές. Και μπάλα δεν παίζουν και ξενυχτάνε και έχουν κάτσει απάνω στα βαριά συμβόλαιά τους”.

Ό,τι γράφουν αυτές τις μέρες οι ειδικοί αναλυτές περί του Ολυμπιακού, συνιστά κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας του “Ντέρμπι”. Όσα χρόνια δεν έπαιρνε πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός, πάντα έφταιγαν οι ποδοσφαιριστές.

Αφού λοιπόν ο Μπάντοβιτς είπε με τη σειρά του “όποιος δεν μπορεί να φύγει από δω”, έφτασε στον Ολυμπιακό η ώρα της διοίκησης. Εκτός ομάδος οι Λούα Λούα και Ντάτολο μέχρι νεοτέρας. Εκ συμπτώσεως και οι δύο είναι εξαμηνίτες. Και χωρίς να έχουν μάλιστα το άγχος της ανανέωσης της σύμβασης. Όπως τα παιδιά των stage.

Οι Αφρικανοί ποδοσφαιριστές έχουν προσόντα, αλλά για τους περισσότερους απ’ αυτούς η πειθαρχία είναι άγνωστη λέξη. Δεν είναι σίγουρο ότι συμπεριλαμβάνεται στο αγγλο-κογκολέζικο λεξικό. Σχετικά με την αγωνιστική πειθαρχία, ο Λούα Λούα κλήθηκε από τον Μπάντοβιτς να εφαρμόσει για πρώτη φορά στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο το σύστημα “μόνος μου και όλοι σας”. Ακόμα και στο “πέντε επί πέντε” ο καλός κάποια στιγμή δίνει τη μπάλα στο διπλανό του. Ο Ντάτολο σου μιλάει από μόνος του με το στιλ και το ύφος του. Οι πιθανότητες να έδειχνε επαγγελματική συμπεριφορά ήταν ελάχιστες.

Όσες ακριβώς να σου βγει κορίτσι για το σπίτι μια Γερμανίδα που έκανες one night stand ένα πρωί στη Μύκονο ύστερα από μια βραδιά στο “Κάβο”.

Όπως λοιπόν για τα κακομαθημένα παιδιά φταίνε οι γονείς, έτσι και για τους κακομαθημένους ποδοσφαιριστές φταίνε οι ομάδες. Το περιβάλλον. Ένα περιβάλλον στον Ολυμπιακό, που πάει να χαλάσει μέχρι και τον Νταρμπισάιρ. Οι γονείς, βέβαια, δύσκολα λένε στα παιδιά τους “όποιος δεν μπορεί να φύγει”. Παράγοντες και προπονητές το λένε εύκολα. Όπως εύκολα μπορείς να κάνεις το νταή και να πετάξεις έξω από την ομάδα έναν εξαμηνίτη Κογκολέζο κι έναν δανεικό Αργεντίνο. Κι όταν ήδη έχει χαθεί το πρωτάθλημα, δεν υπάρχει και κανένα κόστος.

Το δύσκολο είναι να επιλέγεις για μεταγραφές κανονικούς και ικανούς ποδοσφαιριστές κι όχι μπαλώματα. Κι είναι δύσκολο, επειδή κοστίζουν πολύ παραπάνω.

Ο στρατιώτης που παίρνει παράσημο το αξίζει. Ο ηθοποιός στον οποίον απονέμεται το Όσκαρ το δικαιούται. Στην πολιτική τα γαλόνια και οι τίτλοι τιμής δίνονται με τη σέσουλα. Όπως στους σχολικούς αγώνες, ισοβαθμούν πέντε στην πρώτη θέση της γυμναστικής για να εξασφαλίσουν άπαντες την εισαγωγή από το παράθυρο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Κάπως έτσι, λοιπόν, πιστώθηκε στον Χρυσοχοΐδη η σύλληψη της “17ης Νοέμβρη”. Επειδή όταν έτυχε να σκάσει η βόμβα στα χέρια του Ξηρού, έτυχε να είναι υπουργός. Ο Κούγιας τουλάχιστον, που δηλώνει μοντελοπνίχτης, έχει κυκλοφορήσει ωραίες γυναίκες. Το “τρομοπνίχτης” του Χρυσοχοΐδη είναι 100% συμπτωματικό. Αν είχε σκάσει, δηλαδή, η βόμβα επί Παπαθεμελή όταν ήταν στο Δημοσίας Τάξεως, θα είχε ψηλώσει είκοσι πόντους; … Ο Χρυσοχοΐδης, όμως, έγινε άλλος άνθρωπος. Άλλος Χρυσοχοΐδης ήτανε πρό Ξηρού κι άλλος μετά. Δεν άλλαξε μόνο στιλ, ύφος και τρόπο ομιλίας. Μέχρι και κούρεμα άλλαξε. Σαφώς πιο κοντά μαλλιά, σε militaire στιλ, για να συνάδουν με τον ανάλογο υπουργικό θώκο. Κι αφού, σου λέει, έπιασα τους τρομοκράτες, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω. Καμιά σχέση, δηλαδή, με τον υφυπουργό του.

Η εντύπωση που σου δίνει ο Βούγιας είναι ή ότι νυστάζει ή ότι μόλις ξύπνησε. Αλλού το λένε και ντάγκλα.

Τελευταία φορά που τσακώθηκε πρέπει να ήταν στο Δημοτικό. Και μάλλον θα τις είχε φάει. Το πόστο που θα του ταίριαζε θα ήταν στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Για να καθοδηγεί ένστολους μόνο σε cult ταινία. Οι επιλογές τους, προφανώς, έχουν να κάνουν με τη λογική και την πρακτική του καλού και κακού μπάτσου στην ανάκριση. “Πέστα αγόρι μου σε μένα, γιατί σε λίγο θα ξαναέρθει ο άλλος που βαράει”.

Βάζουμε για υπουργό, δηλαδή, έναν που μπορεί να το παίζει νταής και για υφυπυργό του κάποιον που έτσι και δει ποντίκι ανεβαίνει στην καρέκλα.

Έναν για να φοβούνται οι πάσης φύσεως κακοποιοί κι έναν για να είναι συμπαθής στον κόσμο.

Αυτό το δίδυμο, λοιπόν, μεταξύ των άλλων έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας και το βαρύ και δύσκολο έργο της πάταξης της βίας στα γήπεδα. Τόσο πολύ μάλιστα πιστεύουν στις δυνατότητές τους, που ανέλαβε να (ξανα)μιλήσει για το θέμα ο ΓΓΑ, Μπιτσαξής. Συνήθως οι πολιτικοί λένε πολλά και κάνουνε λίγα. Με τη ΓΓΑ να έχει στεγνώσει από λεφτά, ο Μπιτσαξής λέει πολλά περισσότερα. Πριν γίνουν, όμως, τα επεισόδια την Κυριακή σε Περιστέρι και Αιγάλεω, ο Χρυσοχοΐδης είχε φροντίσει να δώσει το στίγμα με δηλώσεις του από την Παρασκευή: “Η βία στους αθλητικούς χώρους δεν πρόκειται να θεραπευτεί με κροκοδείλια δάκρυα, ρητορικές καταδίκες και αφορισμούς”. Σωστός ο παίκτης.

Να δούμε, λοιπόν, κάτι σχετικό: “Τα θλιβερά και απαράδεκτα που συνέβησαν στον αγώνα Κυπέλλου Καβάλας-Άρη δεν τιμούν την οργανωμένη Πολιτεία ούτε βεβαίως τον οργανωμένο αθλητισμό”. Σε ποιον ανήκει η παραπάνω ρητορική καταδίκη ή αφορισμός;

Στον πρόεδρο της ΕΠΟ Σοφοκλή Πιλάβιο; Στον Ν. Πατέρα με την ιδιότητα του προέδρου της Σουπερλίγκα; Στον πρόεδρο του Άρη, Αθανασιάδη; Στον Μάκη Ψωμιάδη με την ιδιότητα του φιλάθλου της Καβάλας; Καμιά απ’ αυτές τις απαντήσεις δεν είναι η σωστή. Ο ίδιος ο Χρυσοχοΐδης στην ίδια ανακοίνωση είναι που κάνει χρήση των αφορισμών και της ρητορικής. Κι είναι απλό.

Όλοι οι πολιτικοί νομίζουν ότι η χώρα βρίσκεται σε μόνιμη προεκλογική περίοδο. Ακόμα κι όταν είναι εν ενεργεία υπουργοί.

Αντί να αποφασίζουν, περιγράφουν, κρίνουν, προαναγγέλλουν, υπόσχονται…. Αντί να σκέφτονται, μιλάνε. Σαφώς και οι ομάδες έχουν αντικειμενική ευθύνη για τους οπαδούς τους. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι σε ό,τι έχει να κάνει με τις εξέδρες, “Καραϊσκάκης”, Τούμπα, “Βικελίδης” είναι τα τελευταία χρόνια εκκλησίες. Οι οργανωμένοι κάνουν τους τσαμπουκάδες είτε στους δρόμους είτε στα ξένα γήπεδα. Ο Παναθηναϊκός είναι ιδιόμορφη περίπτωση. Αφού κάνουν σε όλα ό,τι κάνει ο Κόκκαλης, θέλησαν να κάνουν και το ΟΑΚΑ Ριζούπολη.

Δεν περίμενε κανένας, λοιπόν, τον Χρυσοχοΐδη για να μάθει ότι “οι ΠΑΕ δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και βρίσκουν την εύκολη λύση να τα ρίχνουν όλα στην Αστυνομία”.

Ο πολίτης ακόμα περιμένει να βρεθεί ο πολιτικός που πρώτα θα πράττει κι ύστερα θα μιλάει.

Αυτός που έγραψε στον τοίχο το περιβόητο “αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι” δεν εξέφραζε μόνο τον εαυτό του. Η αντιπάθεια στους λειτουργούς του Τύπου είναι γενικότερο φαινόμενο. Και σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένο.

Μπορώ να καταλάβω το κόμπλεξ κάποιων: “Έλα μωρέ, ποιος είσαι εσύ που τα ξέρεις όλα; Μαλακίες λες και γράφεις και κονομάς ένα σκασμό λεφτά”. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρκετοί “ερασιτέχνες” που γράφουν κείμενα σε μπλογκ κι επιστολές σε εφημερίδες υστερούν. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, έχουν σαφώς πιο στέρεα λογική και άποψη από τους τους αυτοαποκαλούμενους “επαγγελματίες”. Πολλοί περισσότεροι, βέβαια, είναι αυτοί που καταλαβαίνουν πώς παίζεται το παιχνίδι.

Ότι οι δημοσιογράφοι σε πολύ μεγάλο ποσοστό εκφράζουν συμφέροντα και όχι προσωπικές θέσεις.

Κι αφήνουμε στην άκρη τους παπαγάλους των παραθύρων στα δελτία ειδήσεων. Που είναι ακόμα πιο φανατικοί από τους βουλευτές των κομμάτων, που έχουν αναλάβει εργολαβικά να εκφράζουν και να υπερασπίζονται. Πάμε στο δικό μας σινάφι; Ποιος αθλητικός συντάκτης να κάνει αντικειμενική και αδέσμευτη κριτική; Οι ρεπόρτερς;

Ο ρεπόρτερ που ζει σε καθημερινή βάση μέσα στην ομάδα δεν είναι μόνο οπαδός της. Έχει γίνει κομμάτι της.

Μετέχει κι αυτός με τον δικό του τρόπο στην κοινή προσπάθεια. Είτε για να πάρουμε το πρωτάθλημα είτε για να μείνουμε στην κατηγορία. Όποιος τολμήσει να βάλει πάνω από την ομάδα την ενημέρωση, θα υποστεί τις ανάλογες συνέπειες: δεν θα έχει τις ειδήσεις. Μοιραία οι ρεπόρτερς ξέρουν πολλά, αλλά γράφουν λίγα. Αντί να τα λένε στο ραδιόφωνο, τα λένε στ’ αυτί σ’ αυτούς που έχουν εμπιστοσύνη.

Υπάρχουν βέβαια και οι σχολιογράφοι. Που θεωρητικά δεν έχουν νταραβέρια με παράγοντες και κατά συνέπεια δεν έχουν κι εξαρτήσεις. Θεωρητικά όμως. Όσοι απ’ αυτούς έχουν πόστο στην τηλεόραση η προτεραιότητά τους είναι να προστατεύσουν την καριέρα τους. Να είναι αρεστοί σε όλους και να μη θίγουν κανέναν στο ελάχιστο. Ούτε γνώμη έχουν ούτε άποψη. Μόνο ρωτάνε, αλλά και με ιδιαίτερη προσοχή. Τους παλαιμάχους και τους καθηγητές διαιτησίας. Και βγάζουν τ’ απωθημένα τους στην Εθνική ομάδα και στον ομοσπονδιακό προπονητή.

Ούτε οπαδούς έχει η Εθνική για να σπάνε τα τηλέφωνα στα κανάλια ούτε μεγαλοπαράγοντες που έχουν παρτίδες με τους καναλάρχες.

Η αυτολογοκρισία, όμως, δεν αφορά μόνο τους τηλεοπτικούς. Είναι οι εξαρτήσεις που μπορεί να έχει (και έχει) ο κάθε δημοσιογράφος. Μεροκάματα σε γραφεία Τύπου κτλπ. Δεν υπάρχει δημοσιογράφος που να μην έχει πάρει τέτοιο μεροκάματο από ομάδα, ομοσπονδία ή τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού. Και δεν βγάζω την πάρτη μου απ’ έξω.

Από εκεί και πέρα είναι θέμα προσωπικής αξιοπρέπειας. Αν “αγοράζουν”, δηλαδή, τη σιωπή σου (γιατί και αυτή έχει τίμημα) ή παίζεις το ρόλο του πιστολέρο.

Όχι μόνο υπερασπιζόμενος τα αφεντικά, αλλά ισοπεδώνοντας και τους αντιπάλους τους. Το ότι κάποιοι δημοσιογράφοι αυτοπροβάλλονται σαν κόκκινοι, πράσινοι και κίτρινοι είναι το καλύτερο πρόσχημα.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Όταν είσαι σ’ ένα χώρο για πολλά χρόνια, μοιραία έχεις ανοίξει παρτίδες. Έχεις φίλους. Είτε παράγοντες είναι αυτοί είτε προπονητές είτε ποδοσφαιριστές. Δεν είναι απαραίτητο να στα δίνουν. Σου δίνουν ειδήσεις. Πώς θα είσαι αντικειμενικός; Δεν γίνεται. Κι εδώ μπαίνει πάλι το θέμα της αξιοπρέπειας. Αν θα κάνεις, δηλαδή, τα στραβά μάτια ή αν θα το παίξεις αβανταδόρος, όπως στους παπατζήδες.

Ο Νίκος ο Κακαουνάκης είχε πει ότι “ο καλύτερος από μας έχει σκοτώσει τη μάνα του”. Δεν είχε άδικο.

Η υπερβολή, άλλωστε, αποτελεί τέχνη της ρητορικής. Δεν χρειάζεται λοιπόν να έχεις ιδιαίτερες ικανότητες σαν αναγνώστης ή ακροατής για να το πάρεις χαμπάρι. Φροντίζουν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι να το φωνάζουν και να το υπενθυμίζουν από μόνοι τους.

ΣΩΤΗΡΙΟΝ έτος 1971. Φιλικό παιχνίδι στο, τότε, Στάδιο Καραϊσκάκης, Ελλάδα-Βουλγαρία. Λίγος κόσμος, έχω πάει σχετικά νωρίς στο γήπεδο για να πάρω εισιτήρια και περιμένω ένα φίλο μου, που έχουμε ραντεβού. Σα νέος της εποχής, με μακριά μαλλιά και στρατιωτικό αμπέχονο.

Με πλησιάζει ένας πολιτσμάνος.

- Τι κάνεις εσύ εδώ;

“Έχω ραντεβού και περιμένω”.

- Σήκω και φύγε

Να φύγω δε γινότανε, αφού είχα ραντεβού, μετακινούμαι δέκα πέντε-είκοσι μέτρα πιο πέρα. Με ξαναβλέπει ο πολιτσμάνος κι έρχεται φουριόζος:

- Εσύ δεν καταλαβαίνεις. Δεν σου είπα ρε, να φύγεις; Έλα μαζί μου.

Μ’ αρπάζει από το χέρι και με βάζει σε μια κλούβα. Έρχεται ο δικός μου, τον βλέπω από το παράθυρο και του κάνω νόημα να περιμένει γιατί έχουμε μπλέξει. Ύστερα από κανένα τέταρτο, μπαίνει στη κλούβα ένας αξιωματικός για να ελέγξει τις συλλήψεις. Κατά κανόνα επρόκειτο για μικροπωλητές. Φτάνει η σειρά μου.

- Έλα εδω εσύ. Έχεις ταυτότητα;

“Ορίστε (τη δείχνω).”

- Τι έκανε αυτός;

- Αρνήθηκε να υπακούσει σε διαταγή.

” Μα είχα ραντεβού και περίμενα το φίλο μου”.

- Άντε στο διάολο και φύγε. Κι άλλη φορά ν΄ακούς ό,τι σου λένε

(more…)

Ό,τι έγινε στο πρώτο ημίχρονο του ντέρμπι έγινε. Τον Παναθηναϊκό, δηλαδή, να παίζει ουσιαστικά μόνος του και τον Ολυμπιακό να μην υπάρχει στο γήπεδο. Χωρίς σκορ, όμως, αφού στο ποδόσφαιρο μετράνε μόνο τα γκολ. Δεν είναι μποξ που δίνουν τη νίκη και τα σημεία.

Ίδια περίπου εικόνα και στην επανάληψη. Με τον Μπάντοβιτς στο 63′ να κλείνει και τις τρεις αλλαγές. Για τη μισή ώρα που απομένει, δηλαδή, ο Ολυμπιακός από την τετράδα των μπακ και μπροστά παίζει ως εξής: Στολτίδης, Μαρέσκα, Όσκαρ, Λούα Λούα, Ντάρμπισιρ, Μήτρογλου. Ταπεινή δημοσιογραφική διαπίστωση εκείνη τη στιγμή: “Αφού είναι δεδομένο ότι δεν έχουμε δυνάμεις, βάζουμε από νωρίς μέσα ξεκούραστους μπας και το σώσουμε”. Κι από τη στιγμή μάλιστα που είμαστε στο -7 και δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, παίζουμε φουλ επίθεση κι ό,τι κάτσει.

Βλέποντας το ματς από τη θύρα 28 στο πάνω διάζωμα, η εικόνα του Ολυμπιακού από ψηλά ήταν ως εξής: Μια ομάδα κομμένη στα δύο, που έπαιζε το επαναστατικό σύστημα 4-1-5. Τέσσερις αμυντικοί, δηλαδή, ο Στολτίδης μόνος κι έρημος στο κέντρο σαν την καλαμιά στον κάμπο και πέντε επιθετικοί.

Όλα μπορούν να συμβούν κι έχουν συμβεί στο ποδόσφαιρο. Ομάδες να ασκούν μεγαλύτερη ακόμα πίεση απ’ ό,τι άσκησε ο Παναθηναϊκός στο πρώτο ημίχρονο. Να χάνουν ακόμα περισσότερες ευκαιρίες και τελικά να χάνουν το παιχνίδι. Η διάταξη, όμως, του Ολυμπιακού από το 63′ και μετά είναι πέρα και έξω από κάθε ποδοσφαιρική λογική. Μια ομάδα που έτσι ή αλλιώς έχει πρόβλημα φυσικής κατάστασης παίζει με πέντε μεσοεπιθετικούς.

Ο μοναδικός που θεωρητικά μπορεί να μαρκάρει είναι ο Στολτίδης. Θεωρητικά όμως. Ο προ τριετίας, δηλαδή, Στολτίδης. Όχι ο τωρινός. Ο Μαρέσκα δεν κόβει ούτε με βαλέ. Ο Όσκαρ δεν μαρκάρει ούτε με τα μάτια. Ούτε να κοιτάξει δεξιά ή αριστερά δεν καταδέχεται. Μόνο μπροστά.

Και μπροστά απ’ όλους αυτούς τρεις καθαρόαιμοι κυνηγοί: Ντάρμπισιρ, Μήτρογλου, Λούα Λούα.

Με τον Παναθηναϊκό μόλις βγήκε ο Σιμάο να καταρρέει (όπως στο παιχνίδι στο “Καραϊσκάκης”), ο Ολυμπιακός παίζοντας ουσιαστικά χωρίς χαφ για 30 λεπτά αναστήθηκε. Κινδύνευσε πολύ λιγότερο (έστω κι αν δεν είχε τον Μέλμπεργκ) και έκανε τέσσερις ακόμα ευκαιρίες.

Ιδού λοιπόν πώς καταργείται η όποια ποδοσφαιρική λογική. Ιδού λοιπόν πώς συστήματα και τακτικές πάνε περίπατο. Ιδού λοιπόν πώς όσοι από μας κάνουμε ασκήσεις επί χάρτου για το πώς πρέπει να παίξει μια ομάδα βγαίνουμε μαλάκες.

Ιδού λοιπόν πώς ο Μπόζινταρ Μπάντοβιτς πήρε τα διπλώματα των απανταχού προπονητών που σπάνε το μυαλό τους για το τι πρέπει να κάνουμε. Επιλέγοντας και εφαρμόζοντας το σύστημα “βάζω όσους επιθετικούς και μεσοεπιθετικούς έχω κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει”. Κι αυτός που βράχηκε ήταν ο Παναθηναϊκός.

Ένας Παναθηναϊκός που και άξιος της τύχης του ήτανε και, για να χρησιμοποιήσουμε την κοινοτοπία, κατώτερος των περιστάσεων. Το σενάριο έχει σημασία μόνο στις κινηματογραφικές ταινίες. Στο ποδόσφαιρο μετράει μόνο το αποτέλεσμα. Η πλοκή και η εξέλιξη του όποιου ματς περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Κι ό,τι δεν εξηγεί η λογική, ερμηνεύεται σαν “η ψυχή του πρωταθλητή”.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το 4-1-5, που ουσιαστικά έπαιξε από το 63′ και μετά ο Μπάντοβιτς, όχι μόνο κατήργησε κάθε ορθόδοξο ποδοσφαιρικό πλάνο, αλλά επιβραβεύθηκε και με μια τεράστια νίκη.

Δεν ήταν η μαγκιά του Νάτσο Σκόκο και του Γιουάν Γκουρκίφ που ζωγράφισαν το πλεκτό (στο δεύτερο φάουλ του Γάλλου μπορούμε να πούμε ότι η μπάλα τον αδίκησε, αφού βρήκε στο δοκάρι). Η αιτία βρίσκεται στον αριθμό στο πίσω μέρος της φανέλας του Αντώνη Νικοπολίδη. Το 71 δεν είναι ένα τυχαίο νούμερο. Αναφέρεται στο 1971, που είναι το έτος γέννησής του. Στα 39 δηλαδή και πατημένα μάλιστα, αφού έχοντας γενέθλια στις 14 Ιανουαρίου ανήκει στο ζώδιο του Αιγόκερου.

Ου γαρ έρχεται μόνον, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Στην ίδια ακριβώς ηλικία ήταν κι ο Ντέιβιντ Σίμαν όταν στο Μουντιάλ του 2002 είχε φάει από φάουλ του Ροναλντίνιο ένα περίπου ίδιο γκολ. Γεννημένος το 1963.

Πράγματι, όσο μεγαλώνουν οι τερματοφύλακες γίνονται καλύτεροι. Τα χρόνια προσθέτουν σ’ αυτή τη θέση εμπειρία, ωριμότητα, αυτοπεποίθηση. Από ένα σημείο και μετά, όμως, ο χρόνος αρχίζει να αφαιρεί.

Και δεν είναι μόνο το σώμα, που ενδεχόμενα δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Φορτώνεται και η σκέψη. Δεν ήταν ότι δεν μπόρεσε να αντιδράσει σ’ αυτές τις φάσεις ο Αντώνης Νικοπολίδης. Το λάθος του ήταν ότι δεν τις εκτίμησε σωστά.

Είναι προφανές ότι έχει φτάσει το τέλος μιας πολύ μεγάλης καριέρας. Και χωρίς ιδιαίτερη φθορά μάλιστα. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις μεγάλων γκολκίπερ, που στην τελευταία τους σεζόν απομυθοποιήθηκαν. Υπάρχει το παράδειγμα του Γιόζεφ Βάντσικ. Και για φέτος ο Αντώνης Νικοπολίδης θα έχει να θυμάται καλά παιχνίδια. Και στο πρωτάθλημα και εκείνο το βράδυ στο ”Έμιρατς” με την Άρσεναλ για το Τσάμπιονς Λιγκ. Από την Εθνική ομάδα αποφάσισε να σταματήσει έγκαιρα το καλοκαίρι του 2008, όταν τελείωσε το Γιούρο της Αυστρίας.

Σχετικά με τον Ολυμπιακό και το ποδόσφαιρο γενικότερα θα ανακοινώσει την απόφασή του στο τέλος της σεζόν. Μια σημαδιακή σεζόν, αφού και αυτός και η ομάδα του θα μείνουν ύστερα από πέντε χρόνια χωρίς τίτλο. Μετράει κι αυτό.

Έχει λεχθεί ότι τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους και σε γενικές γραμμές είναι σωστό. Πέρυσι στον Ολυμπιακό ταυτόχρονα με τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς αποσύρθηκε ουσιαστικά και η θέση του αριστερού εξτρέμ. Στη λογική του “αφού δεν έχουμε λεφτά να πάρουμε κάποιον καλό, δεν παίρνουμε κανέναν”.

Ποδοσφαιριστές σαν τον Τζόρτζεβιτς δεν ξαναβρίσκονται, αλλά αν πληρώσεις, καλύπτεις σ’ ένα βαθμό το κενό. Η θέση του γκολκίπερ, όμως, είναι η πλέον “περιζήτητη”. Δεν μπορώ, στο πρόσφατο παρελθόν τουλάχιστον, να θυμηθώ μεγάλη ομάδα που να πούλησε τερματοφύλακά της.

Όταν έπεσε η Γιουβέντους στη Serie B, υποχρεώθηκε να πουλήσει τον Ιμπραΐμοβιτς στην Ίντερ και τον Καναβάρο στη Ρεάλ. Τον Μπουφόν, όμως, τον κράτησε. Ούτε πέρυσι τον έδωσε στη Μάντσεστερ Σίτι όταν της πρόσφεραν ένα τσουβάλι λεφτά (με τον Φαν Ντε Σάρ την είχαν πατήσει, αφού τον έδιωξαν σαν αποτυχημένο).

Και δεν πουλιούνται οι τερματοφύλακες (από τις μεγάλες ομάδες), επειδή δεν είναι εύκολο να αντικατασταθούν. Ο Φέργκιουσον τα γκολ του Ρονάλντο, που πουλήθηκε στη Ρεάλ, τα βρήκε φέτος από τον Ρούνι. Του 40χρονου, όμως, Φαν Ντε Σαρ ανανέωσε πρόσφατα το συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο. Επειδή ξέρει ότι δεν μπορεί να βρει άλλον. Όπως θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον Ολυμπιακό να βρει τον επόμενο Αντώνη Νικοπολίδη. Και δεν μιλάμε άμεσα, αλλά και σε βάθος χρόνου.

Αν θέλεις σέντερ φορ κι έχεις λεφτά να πληρώσεις, βρίσκεις. Όπως πλήρωσε δέκα εκατομμύρια ο Παναθηναϊκός και πήρε τον Σισέ. Σισέ, όμως, για κάτω από τα δοκάρια δεν σου δίνει κανένας. Δεν βρίσκουν ούτε καν η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα. Και ο Κασίγιας και ο Βαλδές δικοί τους είναι.

Ποια εθνική εορτή και πράσινα άλογα; Έτσι όπως πάει η δουλειά θα καταργηθούνε και οι παρελάσεις. Για οικονομία στα καύσιμα. Αυτή την 25η Μάρτιου, πάντως, την άλλη Πέμπτη, Κολοκοτρώνης και Παπαφλέσσας θα είναι στο περιθώριο. “Η καρδιά της Ελλάδας”, όπως λέει η κοινοτοπία, θα χτυπάει στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο κορυφής, που θα γίνει την ίδια μέρα.

Έξω και μακριά από μένα τέτοιου είδους πατριωτικοί οίστροι. Η συγκυρία, όμως, τα έφερε να συμπέσουν οι δύο ημερομηνίες. Στο μεταξύ τα κανάλια μας ενημερώνουν ότι μέχρι τότε “ο Έλληνας πρωθυπουργός θα παίζει ένα σκληρό πόκερ διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίους εταίρους”. Έχοντας σα χαρτί την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κι οι μπλόφες είναι μέσα στο παιχνίδι. Πώς να κάνεις μπλόφα, όμως, όταν τα φύλλα σου είναι ανοικτά; Δεν γίνεται. Όταν οι άλλοι ξέρουνε τι χαρτιά κρατάς στα χέρια σου, όχι μόνο δεν σε φοβούνται, αλλά γελάνε μαζί σου. Τι ρέστα να χτυπήσεις όταν δεν έχεις φράγκο, είσαι ταπί και ψάχνεις για δανεικά;

Η Ελλάδα ήδη έχει παίξει κι έχει χάσει. Μόνη της. Χωρίς αντίπαλο. Τα τρακόσα τόσα δις δημόσιο χρέος μόνη της τα δημιούργησε. Δεν την υποχρέωσε κανένας στην κακοδιαχείριση και στη σπατάλη. Και γιατί να τη λυπηθούνε οι τράπεζες και οι διεθνείς κερδοσκόποι; Όταν είσαι στον Τειρεσία, είσαι αναγκασμένος να χτυπήσεις την πόρτα του τοκογλύφου. Ή μήπως λυπούνται οι εγχώριες τράπεζες τον ελληνικό λαό; Σχεδόν μηδενικά είναι τα επιτόκια καταθέσεων. Στις κάρτες ξεκινάνε από 17%. Συν τους τόκους υπερημερίας. Κάπως έτσι κορυφαία ελληνική τράπεζα ανακοίνωσε με καμάρι πως τα καθαρά κέρδη της για το 2009 έφτασαν τα 392 εκατομμύρια Ευρώ.

Όπως είπε με αφοπλιστικό ρεαλισμό ο Βγενόπουλος, “μόνο κερδοσκόποι υπάρχουν. Δεν βρίσκεις πουθενά χασοσκόπους. Όπως λοιπόν κανένα πιστωτικό ίδρυμα δεν λυπάται την Ελλάδα για να τη δανείσει με φτηνό επιτόκιο, έτσι ακριβώς καμία εγχώρια τράπεζα δεν λυπάται τους Έλληνες πολίτες. Κι όπως ακριβώς καμία ελληνική κυβέρνηση δεν προστατεύει τους πολίτες, έτσι κανένας στην Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται για την προστασία της Ελλάδας. Δανεικά είναι αυτά. Οι τράπεζες παντού σε όλο τον κόσμο είναι ίδιες. Είτε τον πρωθυπουργό ενός κράτους έχουνε απέναντί τους, όπως στην προκειμένη περίπτωση τον Γ. Παπανδρέου, είτε έναν ανώνυμο πολίτη, θα έχουν την ίδια ακριβώς συμπεριφορά και τον ίδιο στόχο. Πώς θα τον εκμεταλλευτούν περισσότερο.

Με μια διαφορά όμως. Ο πολίτης πληρώνει πάντα τις συνέπειες. Είτε έχει προσωπική ευθύνη για τις επιλογές και τα ρίσκα που έχει πάρει είτε από σπόντα για την κατάρρευση της χώρας του.

Ο πολιτικός που διαχερίζεται ξένα λεφτά είναι ανεύθυνος. Δεν πληρώνει ποτέ. Όλοι οι τέως πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών ιδιωτεύουν και τρώνε τα έτοιμα.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού μπορεί να είναι ήσυχος. “Οι φήμες που κυκλοφόρησαν για λύση Αλέφαντου είναι ανυπόστατες”. Πρόκειται για “ένα τρελό σενάριο που σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιβεβαιωθεί”. “Δεν στέκει ούτε καν σαν αστείο”. “Το πλέον πιθανό μετά το παιχνίδι με την Μπορντό είναι να αναλάβει ο Αλέκος Αλεξανδρής”.

Πράγματι, τα φρέσκα νέα στο ρεπορτάζ του Ολυμπιακού στις δευτεριάτικες εφημερίδες (γι’ αυτό και τα εισαγωγικά) διέψευσαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα σενάρια περί Νίκου Αλέφαντου. Πράγματι, κάτι τέτοιο θα ήταν 100% τρελό και παράλογο. Αντίθετα η λύση Αλεξανδρή πατάει σε στέρεα ποδοσφαιρική λογική. Άλλωστε, όπως επισημαίνεται, “κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά στην ομάδα Νέων”. Πριν φτάσουμε, όμως, στον Αλεξανδρή, δεν έχουμε ξεμπερδέψει με τους Μπάντοβιτς-Νινιάδη. Με ποια λογική οι σκάουτερ βαφτίστηκαν προπονητές; Κι όχι για να πάνε να δοκιμάσουν την τύχη τους σε καμιά ομάδα Γ’ Εθνικής. Για να κάτσουν στον πάγκο του Ολυμπιακού. Πριν απ’ αυτούς ήταν ο Ζίκο, που δεν είχε καν δίπλωμα πρώτης κατηγορίας. Μόνο τον τίτλο του λευκού Πελέ. Σαν ποδοσφαιριστής όμως. Όχι σαν προπονητής. Πριν από τον Ζίκο ήταν ο ημιμαθής Τιμούρ Κετσπάγια. Με ποια λογική δεν συνεχίζεται η συνεργασία με τον Ερνέστο Βαλβέρδε και επιλέγεται ο προπονητής της Ανόρθωσης;

Δεν είναι ανάγκη, λοιπόν, να προσληφθεί ο Αλέφαντος για να βασιλέψει το τρελό και το παράλογο στον Ολυμπιακό. Η ποδοσφαιρική λογική στον Ολυμπιακό έχει καταργηθεί πολύ πιο πριν.

Κι όχι μία. Τρεις φορές μάλιστα. Και με τον Κετσπάγια και με τον Ζίκο και με τους Μπάντοβιτς-Νινιάδη. Τέτοιες πατέντες έπιαναν όταν ο Ολυμπιακός είχε και ποδοσφαιριστές και ομάδα. Όταν υπήρχε κι ο πατέρας Σπάθας. Όχι ο υιός Σπάθας, όπως σήμερα. Όταν είσαι δυνατός, παίρνεις το πρωτάθλημα και χωρίς προπονητή. Όταν είσαι αδύνατος και ταυτόχρονα χωρίς προπονητή, σέρνεσαι ακόμα πιο πολύ.

Και δεν λέω ότι αν έμενε ο Βαλβέρδε, ο Ολυμπιακός θα έπαιρνε σώνει και καλά τον τίτλο. Με έναν κανονικό προπονητή, όμως, που ήξερε την ομάδα, θα είχε τουλάχιστον μια αξιοπρεπή πορεία. Παρά τις εμφανείς ελλείψεις στο ρόστερ, θα είχε μια βοήθεια από τον πάγκο. Σε καμία περίπτωση δεν θα εμφάνιζε αυτή την εικόνα και δεν θα είχε φτάσει σε αυτό το κατάντημα. Ξαναλέω λοιπόν…

Δεν χρειάζεται να κάτσει ο Νίκος Αλέφαντος στον πάγκο την Κυριακή στο ΟΑΚΑ για να γίνει ο Ολυμπιακός ανέκδοτο. Έχει ήδη γίνει.

Και σε τελευταία ανάλυση, ακόμα κι ο Αλέφαντος είναι προπονητής. Ο Μπάντοβιτς με τον  Νινιάδη δεν είναι. Όπως δεν είναι κι ο Αλέκος Αλεξανδρής.

Στο ποδόσφαιρο η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: Μάικ Γαλάκος, Βέλιμιρ Ζάετς, Στράτος Αποστολάκης, Νίκος Καρούλιας, Τότης Φυλακούρης… Κάποια ονόματα που έχουν κάτσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού τα προηγούμενα πέτρινα χρόνια. Ήρθε, λοιπόν, η σειρά του Ολυμπιακού να πάει σε τέτοιου τύπου λύσεις, με Μπάντοβιτς-Νινιάδη μέχρι τώρα και με Αλέκο Αλεξανδρή από την Πέμπτη. Όπως λέει και μια παροιμία της Τανζανίας, “εκεί που ήσουν ήμουνα”. Και…

Κάτω τα χέρια από τον Νίκο Αλέφαντο.

Το ποδόσφαιρο κατά κανόνα είναι δίκαιο. Σου δίνει κάθε φορά αυτό που αξίζεις. Σε επιβραβεύει ή σε τιμωρεί. Αν είναι σωστές οι επιλογές σου, σε δικαιώνει. Αν είναι λάθος, σε καταδικάζει.

Παγκόσμιο ρεκόρ έκανε στις μεταγραφές το καλοκαίρι η Ρεάλ. Με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στο “Σαντιάγκο Μπερναμπέου” ο Φλορεντίνο Πέρεθ τίναξε τη μπάνκα στον αέρα ξοδεύοντας 261,4 εκατομμύρια Γιούρο. Μόνο στη Γιουνάιτεντ δόθηκαν 94 εκατομμύρια για τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Κακά, Τσάμπι Αλόνσο, Μπενζεμά ήταν τα άλλα αστέρια.

Αποτέλεσμα; Για έκτη συνεχόμενη φορά η Ρεάλ έμεινε έξω από τους “8″ του θεσμού.

Ένα θεσμό που έχει να κατακτήσει από το 2002 στη Γλασκώβη. Αυτή τη φορά ήταν η Λιόν που της έκοψε το δρόμο. Μια ομάδα που χτίστηκε το καλοκαίρι με τα λεφτά που πήρε από τη Ρεάλ για τον Καρίμ Μπενζεμά.

Δεν ήταν, όμως, ο Κριστιάνο Ρονάλντο που έκανε μεγάλη τη Γιουνάιτεντ. Τα γκολ του Ρονάλντο τα βρήκε η Γιουνάιτεντ από τον Γουέιν Ρούνεϊ. Όπως είχε βρει από τον Ρονάλντο τα γκολ του Νιστελρόι, που επίσης είχε πουλήσει στη Ρεάλ.

Τη Γιουνάιτεντ δεν την έχουνε κάνει μεγάλη ομάδα οι ποδοσφαιριστές της. Την έχει κάνει η δουλειά του Φέργκιουσον.

Το καλοκαίρι πούλησε και τον Τέβες, δεν έκανε ουσιαστικά μεταγραφές, αλλά και πάλι πρωταγωνιστεί. Η δουλειά του Φέργκιουσον ήταν που μετέτρεψε τον ταλαντούχο Κριστιάνο Ρονάλντο σε πανάκριβο αστέρι και εκτόξευσε την αξία του.

Αν θέλεις λοιπόν να κάνεις μεγάλη ομάδα, ξεκινάς από τον προπονητή.

Το να πάρεις ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στην αγορά από κυνηγούς και μεοσεπιθετικούς δεν αρκεί. Φτάνει μόνο για να κερδίσεις το καλοκαίρι το πρωτάθλημα των εντυπώσεων.

Όλα αυτά τα χρόνια η Ρεάλ κάνει ακριβώς το ίδιο λάθος. Παίρνει μόνο ποδοσφαιριστές χωρίς κανένα σχέδιο και χωρίς καμία ποδοσφαιρική λογική.

Αγνοώντας τον βασικό ποδοσφαιρικό κανόνα: ότι τις καλές ομάδες τις φτιάχνουν οι καλοί προπονητές. Προπονητές που έχουν ικανότητες, σχέδιο και ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Δεν γίνεται να γεμίζεις την ομάδα σου με επιθετικούς πρώτης γραμμής και να αγνοείς τον αμυντικό τομέα. Αν ήταν τόσο εύκολο, ο καθένας θα μπορούσε να κάνει τον προπονητή.

Δεν ήταν αφελής ο Αμπράμοβιτς που επέλεξε σαν πρώτη μεταγραφή της Τσέλσι τον Μουρίνιο.

Και στη συνέχεια διόρθωσε το λάθος του Σκολάρι με τον Αντσελότι. Η Γιουνάιτεντ έχει διάρκεια και αντέχει στο χρόνο λογω Φέργκιουσον. Η Άρσεναλ πουλάει ακριβά, αγοράζει φτηνά, αλλά κρατιέται σε υψηλό επίπεδο λόγω Βενγκέρ. Η φτωχή σε σχέση με όλους τους άλλους Λίβερπουλ σήκωσε μια κούπα στην Κωνσταντινούπολη κι έφτασε στον τελικό της Αθήνας λόγω Μπενίτεθ. Η Μίλαν πήρε δύο Κύπελλα κι έπαιξε σ’ έναν ακόμα τελικό με τον Αντσελότι. Αφήνουμε στην άκρη την Μπαρτσελόνα, γιατί πρώτα είναι ποδοσφαιρική σχολή κι ύστερα ομάδα.

Όσο λοιπόν η Ρεάλ επιμένει στη νοοτροπία και στη λογική “με τον παρά μου και την κυρά μου”, δεν πρόκειται να κάνει τίποτα. Όσους Ρονάλντο και Κακά κι αν αγοράζει κάθε χρόνο. Αυτή θα πληρώνει και θα βλέπει τους άλλους να σηκώνουν τις κούπες.

Δεν γυρνάει με άδεια χέρια ο Πρωθυπουργός από την Αμερική. Κάτι φέρνει πίσω. Την κατάργηση της βίζας, που ανακοίνωσε μάλιστα ο ίδιος ο Ομπάμα, αυτοπροσώπως. Οι Έλληνες πολίτες θα μπορούν να ταξιδεύουν χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες στη χώρα της Ελευθερίας. Ούτε θα υπογράφουν τη σχετική δήλωση ότι δεν έχουν σχέση με κομμουνιστές ή τρομοκράτες και με ναρκωτικές ουσίες. Και θα γλιτώνουν και το παράβολο των εκατό δολαρίων.

Όπως άλλωστε τονίζει ο Γ. Παπανδρέου, η Ελλάδα είναι υπερήφανη. Δεν ζητάει βοήθεια. Δανεικά ζητάει, με καλό επιτόκιο. Να μη μας ρουφάνε, δηλαδή, οι διεθνείς τοκογλύφοι το αίμα με το μπουρί της σόμπας. Και να σταματήσουν, επιτέλους, οι Γερμανοί να μας προκαλούν και να μας ειρωνεύονται, να πουλήσουμε τα νησιά και την Ακρόπολη. Η Ελλάδα έχει άλλα πράγματα να πουλήσει προκειμένου να επιβιώσει. Κι όχι μάλιστα σε ξένους. Κάτι που ήδη έπρεπε να είχε γίνει. Κι ούτε περικοπές θα γινόντουσαν σε μισθούς και δώρα ούτε αυξήσεις θα είχαν επιβληθεί.

Η πρόταση που έχει να υποβάλει η ταπεινότητά μου είναι η εξής: Να δημευθεί και να εκποιηθεί η εκκλησιαστική περιουσία. Όλη. Μέχρι τελευταίας σπιθαμής γης.

Η υπουργός Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου, σχολιάζοντας το δεύτερο πακέτο μέτρων, είχε τονίσει: “Οι συνθήκες είναι τέτοιες. Υποχρεωθήκαμε”. Όπως υποχρεώνεται ο παπάς εν καιρώ πολέμου να παίρνει το όπλο. Υπό νορμάλ συνθήκες, λοιπόν, δεν θα έμπαινε τέτοιο θέμα.

Ούτε καν φορολογείται, άλλωστε, η Εκκλησία στις επιχειρηματικές δραστηριότητές της.

Όταν πουλάει ή νοικιάζει την ακίνητη περιουσία της. Τώρα, όμως, η πατρίδα κινδυνεύει. Οι μισθωτοί έχουν βογγήξει. Οι άνεργοι θα φτάσουν το ένα εκατομμύριο.  Όταν χρωστάμε 300 δις, πώς θα βάλουμε βέτο στα Σκόπια για τη Μακεδονία και στην Τουρκία για το Κυπριακό;

Και τι να την κάνει άλλωστε η Εκκλησία την περιουσία της; Θα την πάρει μαζί της στον άλλο κόσμο;

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ήτανε που είχε πει “ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν”. Τι να τους κάνει τόσους χιτώνες η Εκκλησία όταν η πατρίδα είναι ξεβράκωτη;

Περί του πνεύματος, άλλωστε, ομιλεί και διδάσκει. Όχι για τα υλικά αγαθά. Κανονικά οι ίδιοι οι Παναγιώτατοι όφειλαν να το κάνουν αυτό. Για να αποδείξουν ότι ο Ευφραίμ ήταν η εξαίρεση. Όχι ο κανόνας. Η Νανά Μούσχουρη εκχώρησε τη σύνταξή της σαςν Ευρωβουλευτίνα στο “Ταμείο Στήριξης”. Η Εκκλησία δεν έχει βάλει μέχρι τώρα ούτε ένα Ευρώ.

Ο Άνθιμος της Θεσσαλονίκης βλέπει τους “ράδιο-αρβύλα” και τους στέλνει εξώδικα.

Και δεν μιλάμε για πενταροδεκάρες. Με τη μία ξοφλάει η Ελλάδα έτσι και βγει στο σφυρί η εκκλησιαστική περιουσία. Τα καλύτερα φιλέτα σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας έχουνε. Μάνι μάνι η μισή Πεντέλη και η μισή Βουλιαγμένη είναι δικές της.

Όλα τα μοναστήρια στα καλύτερα σημεία είναι χτισμένα. Ό,τι πρέπει για ξενοδοχειακές μονάδες πρώτης γραμμής.

Δεν γίνεται η πατρίδα να είναι φτωχή και η Εκκλησία πλούσια. Ούτε ο Θεός έχει ανάγκη τους τίτλους ιδιοκτησίας των αντιπροσώπων του επί γης. Ούτε το χρυσάφι από τα τάματα των πιστών. Δεν είναι το Φορτ Νοξ η Παναγία της Τήνου για να το αποθηκεύει. Και στο φινάλε ας γίνει δημοψήφισμα. Να αποφασίσει ο ελληνικός λαός. Να κρατήσει η Εκκλησία την περιουσία της ή να την πάρει το Δημόσιο; Δημοκρατικά. Να φανεί δηλαδή, πέραν του Καρατζαφέρη, του Παναγιώτη Ψωμιάδη και του Παπαθεμελή, σε τι ποσοστό ο ελληνικός λαός θα βροντοφωνάξει “κάτω τα χέρια από τα λεφτά της Εκκλησίας”.