Τα του Καίσαρος

Κατά κανόνα οι ομάδες που κάνουν 10+ μεταγραφές είναι αυτές που αλλάζουν κατηγορία. Ή αλλάζουν ρόστερ λόγω ειδικών συνθηκών, όπως συμβαίνει στον Ηρακλή. Δέκα και μεταγραφές, όμως, χρειάζεται να κάνεις κι όταν θέλεις ν’ αλλάξεις επίπεδο. Όπως ο Ολυμπιακός.

Με το ρόστερ που τερμάτισε στην 5η θέση την περυσινή σεζόν, ο πρωταθλητισμός για τον Ολυμπιακό ήταν απαγορευτικός. Κι ο Μαρινάκης το “πάμε για πρωτάθλημα” δεν το λέει μόνο στα λόγια. Όταν, όμως, πας για δέκα μεταγραφές, δεν χρειάζεσαι μόνο πολλά λεφτά. Θέλεις και συγκεκριμένη φιλοσοφία.

Στον Ολυμπιακό ξεκίνησαν με τους αναπληρωματικούς: Μέγιερι, Μοντεστό, Μιραλάς, Χολέμπας, Επστάιν. Μετά πήραν σειρά τα βαριά χαρτιά: Ιμπαγάσα για δεκάρι, Ρόμενταλ για δεξιά. Για αριστερά κάνει προσπάθεια για τον Ριέρα. Για αμυντικό χαφ παίζει ο Σένα και ενδεχόμενα και ο Γκατούζο. Πιθανότατα θ’ αποκτηθεί και φορ με τον Τρεζεγκέ να είναι μέσα στο παιχνίδι. Στις έξι θέσεις των χαφ και της επίθεσης ο Ολυμπιακός τη νέα σεζόν θα έχει κατά πάσα πιθανότητα πέντε καινούριους και τον Ντουντού. Ήδη οι δύο είναι γνωστοί. Ο 34χρονος Ιμπαγάσα κι ο 32χρονος Ρόμενταλ. Στα 34 είναι επίσης ο Σένα (ενώ ο Γκατούζο στα 32). Στα 33 ο Τρεζεγκέ.

Συνέχεια »

Η είδηση έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία. Το σοκ ήταν ισχυρό. Ειδικότερα τις κρίσιμες αυτές στιγμές, που όπως επανέλαβε ο Πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, «η χώρα, απέφυγε  την χρεωκοπία και βαδίζει σταθερά στο δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου». Με την απλή και αποτελεσματική συνταγή: Έκανε στάση πληρωμών στους πολίτες της, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της.

Η σκληρή και ανάλγητη Ουνέσκο όμως, με μια ιταμή και ανιστόρητη απόφασή της, ήρθε να ταράξει το κλίμα ανάτασης και ευφορίας  των Ελλήνων: Ο Καραγκιόζης είναι Τούρκος. Και μαζί μ’ αυτόν ο Ζατζηαβάτης και ο Βεληγκέκας. Η αντίδραση του πολιτικού κόσμου, ωστόσο ήταν ακαριαία. Συνέχεια »

Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ενώνει: Πρόεδρος στον ερασιτέχνη ο χουντικός Μιχάλης Κίτσιος, πρόεδρος στην ΠΑΕ ο αριστερός Νίκος Κωνσταντόπουλος. Όταν ο Κίτσιος, λοχαγός καταδρομέων και διορισμένος πρόεδρος οδηγούσε τον Παναθηναϊκό στο Γουέμπλεϊ, επί χούντας ο αντιστασιακός, Κωνσταντόπουλος ήταν φυλακή. Τώρα θ συνεργαστούν  και ειδικότερα τον Βοτανικό. Κι ας φωνάζουν οι σημερινοί αριστεροί του Σύριζα.

ΝΑ μιλήσουμε όμως ποδοσφαιρικά. Οργή και αγανάκτηση από τον κόσμο του Παναθηναϊκού, στα σάιτ. Από τον μάγκα και νταή Πατέρα με τους μπράβους την κομπολόγα και το πούρο, στον καθωσπρέπει Κωνσταντόπουλο.  Το να πηγαίνεις από τον Νικόλα στον Νίκο είναι κομμάτι βαρύ.

Σε ποια γλώσσα δηλαδή να μιλήσει στους οπαδούς ο νέος πρόεδρος; Των δικαστηρίων; Συνέχεια »

ΟΙ Αμερικανοί είναι που έχουν πει, ότι ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος δεν είναι τίποτα. Μπορεί να είναι κι έτσι. Ή μάλλον, κάποιες φορές είναι, κάποιες δεν είναι.

ΠΟΙΟΣ ασχολείται από την Κυριακή το βράδυ με την Ολλανδία; Εκτός από συνήθη λόγια πάνω στον καφέ της παρηγοριάς: “Έφτασε για τρίτη φορά στη πηγή, αλλά δεν ήπιε νερό. Άντεξε για 116 λεπτά απέναντι στην καλοκουρδισμένη Ισπανική μηχανή, αλλά λύγισε με παίχτη λιγότερο“. Θεωρητικά δεν είναι αποτυχία να γυρίζεις πίσω με το αργυρό μετάλλιο. Κι όταν μάλιστα είσαι το πέμπτο κατά σειρά φαβορί.

Όταν μπαίνεις να παίξεις όμως σε έναν τελικό θέλεις να τον κερδίσεις. Πιστεύεις ότι μπορείς να τον κερδίσεις. Η δεύτερη σκέψη όταν περάσει ο χρόνος, σε αφήνει ικανοποιημένο. Όταν βλέπεις στην τροπαιοθήκη σου, το ασημένιο μετάλλιο κι έχεις να θυμάσαι ένα ολόκληρο τουρνουά. Πως πήγες εκεί, πως έφτασες στον τελικό και πως τον έχασες! Συνέχεια »

END the winner is… Όπως τα Όσκαρ. Σε κλειστό φάκελο κρατάει ο Τζίγγερ το όνομα του επόμενου προέδρους του Παναθηναϊκού. Ο νικητής θα ανακοινωθεί την Τρίτη.

ΣΤΟ μεταξύ η αγωνία έχει φτάσει στο κατακόρυφο. Εκατομμύρια πράσινες καρδιές, είναι έτοιμες να σπάσουν. Οι φήμες και τα παπαγαλάκια οργιάζουν: Μήπως γίνει η έκπληξη με κάποιον από Παύλο ή Θανάση; Μήπως επιστρέψει ο Καπετάνιος; Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, άλλωστε έχει δεσμευθεί: Ο νέος πρόεδρος θα είναι γενικής αποδοχής και υψηλού κύρους. Ούτε περί γλάστρας πρόκειται, ούτε για κανέναν φούφουτο. Η σκιά άλλωστε που άφησε πίσω του ο Νικόλας (και όχι Νίκος) Πατέρας είναι βαριά. Κατά συνέπεια θα πρέπει να είναι στα 100+ κιλά. Να διαθέτει και να επιδεικνύει προσωπική φρουρά. Να καπνίζει πούρο και να παίζει κομπολόι. Να πηγαίνει στο γήπεδο ντυμένος casual.  Να διαθέτει κότερο και learjet. Άντε βρες τα όλα αυτά μαζί συσκευασία του ενός. Ο Μάκης Ψωμιάδης  φερ ειπείν, έχει πούρο και κομπολόι, αλλά δεν έχει μούσι. Παύλος ή Θανάσης δεν φτουράνε, με τίποτα. Τι να τα κάνεις τα λεφτά όταν δεν έχεις σκάφος και ιδιωτικό αεροπλάνο; Από μπόι και κιλά ούτε συζήτηση. Συνέχεια »

ΤΟ κλισέ λέει, ότι ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, τελειώνει μόνο όταν ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη. Ο σπίκερ της ΕΡΤ ωστόσο, το Ουρουγουάη-Ολλανδία, το τελείωσε, ένα-ενάμιση λεπτό νωρίτερα, πριν από τον διαιτητή απ’ το Ουζμπεκιστάν. Συμβαίνουν αυτά στις ζωντανές εκπομπές. Και πολύ περισσότερο στον θίασο του Αθλητικού Τμήματος της Δημόσιας Τηλεόρασης, που το ρεπερτόριο του, είναι ανεξέλεγκτο.

ΑΝ όμως το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο, η ζωή, είναι ακόμα περισσότερο. Ο χρόνος άλλωστε σε κάθε παιχνίδι είναι συγκεκριμένος: Ενενήντα λεπτά συν τις καθυστερήσεις. Στη ζωή, ο χρόνος, ούτε αρχή έχει, ούτε τέλος. Όλα εξελίσσονται και όλα αλλάζουν. Συνέχεια »

Κατ αρχήν, δεν τραβάω κανένα ζόρι από τον αποκλεισμό της Βραζιλίας, Άλλωστε, κάθε παιχνίδι, που τελειώνει γι αυτούς, είναι το ίδιο ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Κερδίζουνε; Κλαίνε. Χάνουνε; Δεν αλλάζει τίποτα.

Κατά τα άλλα ο κόσμος είναι περικυκλωμένος. Δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα: Με Μανώλη Μαυρομμάτη κοιμάται το βράδυ της Παρασκευής και το απόγευμα του Σαββάτου, του έρχεται καπάκι ο Βασίλης Τσιάρτας. Και από σίδερο να είσαι θα λυγίσεις.   Στη ρεπετισιόν ο Μαυρομμάτης άλλαξε τα καναρινί και φόρεσε τα λαχανί.  Οι καλεσμένοι του Κώστα Βερνίκου διαλεχτοί ένας κι ένας σαν την διαφήμιση για τις ελιές Καλαμών: Παύλος Γερακάρης να δικαιώνει στο πόντο το αμέσως προηγούμενο για τον θίασο της ΕΡΤ, με φρασεολογία δεκαετίας 70’:  Το συγκρότημα της Βραζιλίας δεν παίζει πλέον το τεχνικό ποδόσφαιρο του παρελθόντος. Προσπαθεί να παίξει το ποδόσφαιρο των Ευρωπαϊκών συγκροτημάτων. Ούτε ο Πρύτανης της μουσικής Γιάννης Πετρίδης δεν έχει κάνει τέτοια ανάλυση για την μετεξέλιξη του συγκροτήματος των Rolling Stones, στο πέρασμα του χρόνου. Συνέχεια »

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, στα κεντρικά δελτία ειδήσεων της Πέμπτης, με κοστούμι, γραβάτα και κράνος, είχες την εντύπωση ότι κάτι προέκυψε με τον Βοτανικό. Λάθος. Η είδηση, είχε να κάνει με την εξαγορά της ελληνικής Shell από την Motor Oil. Τα 700 πρατήρια δηλαδή και το brand name της εταιρίας. Deal, συνολικού ύψους 246 εκατομμυρίων Ευρώ (σ.σ. και μια έμμεση απάντηση δηλαδή στον Mister Mig, για το ποιος έχει λεφτά να κλείνει δουλειές και ποιος πάει να αγοράσει τον Παναθηναϊκό στο κουβεντιαστό ).

ΟΛΑ αυτά το πρωί. Το πρόγραμμα του Γ. Βαρδινογιάννη ήταν όμως φορτωμένο. Το απόγευμα, όταν είχε βγάλει το κίτρινο κράνος (με τα χρώματα της Shell) δέχτηκε στο γραφείο του, τους εκπροσώπους  του πράσινου λαού. Τους οργανωμένους. Κατ αρχήν τον “Ενιαίο Φορέα” και στη συνέχεια όλους του άλλους μαζί. Για τέσσερις περίπου ώρες.  Για να έχει το χρόνο να τους τα πει και να τους τα εξηγήσει όλα: Και για την πολυμετοχικότητα. Και για τον πρόεδρο που εκκρεμεί. Και για το τίμημα της ενδεχόμενης πώλησης.  Με τους οργανωμένους όμως να μην σηκώσουν μύγα στο σπαθί τους: “Έχεις καταλάβει ότι δεν σε σηκώνει πλέον το κλίμα; Εμείς θέλουμε να πουλήσεις και να φύγεις”. Και δώσανε και το ρεπορτάζ μάλιστα στους δημοσιογράφους για τον εκθέσουν. Συνέχεια »

Το κλασικό δεν πεθαίνει ποτέ. Ο αναπτήρας Ζίπο. Το Σάντος του Καρτιέ. Τα Σταν Σμιθ της Αντίντας. Τα σουβλάκια του Θανάση στο Μοναστηράκι κι ο Μανώλης Μαυρομμάτης.

Εδώ και σαράντα χρόνια δεν έχει λείψει ποτέ από κοντά μας. Με οποιαδήποτε από τις πολυποίκιλες ιδιότητές του: Σαν σκηνοθέτης. Σαν δημοσιογράφος. Σαν συγγραφέας. Σαν Ευρωβουλευτής. Σαν πολιτευτής, οτιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου.

Και ξαφνικά τη Δευτέρα το βράδυ, η ΕΡΤ πήρε τη μεγάλη ρεβάνς. Μετά τον Πάνο Κιάμο, καλεσμένος στο στούντιο, ο Μανώλης Μαυρομμάτης. Είναι προφανές: Όσο το Μουντιάλ προχωράει, η Δημόσια Τηλεόραση, ρίχνει απάνω στο τραπέζι τα βαριά χαρτιά. Μιλάμε για πάταγο. Το γνωστό καναρινί μακό φώτισε το στούντιο σαν τον ήλιο της Δήλου.

ΕΔΩ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σαν ολ-τάιμ κλάσικ ο Μανόλο σαράντα χρόνια τώρα (άλλοι μιλάνε για πενήντα) φοράει τα ίδια χρόνια. Τα ίδια σκούρα καφέ τίμπερλαντ, που είχε πάρει πριν παρουσιαστεί στον στρατό. Τις ίδιες πετσετέ-καρώ κάλτσες, χειμώνα καλοκαίρι.

Ένα συλλεκτικό μπλέ σκούρο ριγέ (οριζοντίως και καθέτως) σακάκι, το οποίο το είχε ψωνίζει στο Λονδίνο επί Γουέμπλεϊ με τον Διαμαντή Πατέρα, τον πατέρα του Νικόλα Πατέρα, που ήταν γενικός αρχηγός του Παναθηναϊκού

Συνέχεια »