Τα του Καίσαρος

Ποια εθνική εορτή και πράσινα άλογα; Έτσι όπως πάει η δουλειά θα καταργηθούνε και οι παρελάσεις. Για οικονομία στα καύσιμα. Αυτή την 25η Μάρτιου, πάντως, την άλλη Πέμπτη, Κολοκοτρώνης και Παπαφλέσσας θα είναι στο περιθώριο. “Η καρδιά της Ελλάδας”, όπως λέει η κοινοτοπία, θα χτυπάει στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο κορυφής, που θα γίνει την ίδια μέρα.

Έξω και μακριά από μένα τέτοιου είδους πατριωτικοί οίστροι. Η συγκυρία, όμως, τα έφερε να συμπέσουν οι δύο ημερομηνίες. Στο μεταξύ τα κανάλια μας ενημερώνουν ότι μέχρι τότε “ο Έλληνας πρωθυπουργός θα παίζει ένα σκληρό πόκερ διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίους εταίρους”. Έχοντας σα χαρτί την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κι οι μπλόφες είναι μέσα στο παιχνίδι. Πώς να κάνεις μπλόφα, όμως, όταν τα φύλλα σου είναι ανοικτά; Δεν γίνεται. Όταν οι άλλοι ξέρουνε τι χαρτιά κρατάς στα χέρια σου, όχι μόνο δεν σε φοβούνται, αλλά γελάνε μαζί σου. Τι ρέστα να χτυπήσεις όταν δεν έχεις φράγκο, είσαι ταπί και ψάχνεις για δανεικά;

Η Ελλάδα ήδη έχει παίξει κι έχει χάσει. Μόνη της. Χωρίς αντίπαλο. Τα τρακόσα τόσα δις δημόσιο χρέος μόνη της τα δημιούργησε. Δεν την υποχρέωσε κανένας στην κακοδιαχείριση και στη σπατάλη. Και γιατί να τη λυπηθούνε οι τράπεζες και οι διεθνείς κερδοσκόποι; Όταν είσαι στον Τειρεσία, είσαι αναγκασμένος να χτυπήσεις την πόρτα του τοκογλύφου. Ή μήπως λυπούνται οι εγχώριες τράπεζες τον ελληνικό λαό; Σχεδόν μηδενικά είναι τα επιτόκια καταθέσεων. Στις κάρτες ξεκινάνε από 17%. Συν τους τόκους υπερημερίας. Κάπως έτσι κορυφαία ελληνική τράπεζα ανακοίνωσε με καμάρι πως τα καθαρά κέρδη της για το 2009 έφτασαν τα 392 εκατομμύρια Ευρώ.

Όπως είπε με αφοπλιστικό ρεαλισμό ο Βγενόπουλος, “μόνο κερδοσκόποι υπάρχουν. Δεν βρίσκεις πουθενά χασοσκόπους. Όπως λοιπόν κανένα πιστωτικό ίδρυμα δεν λυπάται την Ελλάδα για να τη δανείσει με φτηνό επιτόκιο, έτσι ακριβώς καμία εγχώρια τράπεζα δεν λυπάται τους Έλληνες πολίτες. Κι όπως ακριβώς καμία ελληνική κυβέρνηση δεν προστατεύει τους πολίτες, έτσι κανένας στην Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται για την προστασία της Ελλάδας. Δανεικά είναι αυτά. Οι τράπεζες παντού σε όλο τον κόσμο είναι ίδιες. Είτε τον πρωθυπουργό ενός κράτους έχουνε απέναντί τους, όπως στην προκειμένη περίπτωση τον Γ. Παπανδρέου, είτε έναν ανώνυμο πολίτη, θα έχουν την ίδια ακριβώς συμπεριφορά και τον ίδιο στόχο. Πώς θα τον εκμεταλλευτούν περισσότερο.

Με μια διαφορά όμως. Ο πολίτης πληρώνει πάντα τις συνέπειες. Είτε έχει προσωπική ευθύνη για τις επιλογές και τα ρίσκα που έχει πάρει είτε από σπόντα για την κατάρρευση της χώρας του.

Ο πολιτικός που διαχερίζεται ξένα λεφτά είναι ανεύθυνος. Δεν πληρώνει ποτέ. Όλοι οι τέως πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών ιδιωτεύουν και τρώνε τα έτοιμα.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού μπορεί να είναι ήσυχος. “Οι φήμες που κυκλοφόρησαν για λύση Αλέφαντου είναι ανυπόστατες”. Πρόκειται για “ένα τρελό σενάριο που σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιβεβαιωθεί”. “Δεν στέκει ούτε καν σαν αστείο”. “Το πλέον πιθανό μετά το παιχνίδι με την Μπορντό είναι να αναλάβει ο Αλέκος Αλεξανδρής”.

Πράγματι, τα φρέσκα νέα στο ρεπορτάζ του Ολυμπιακού στις δευτεριάτικες εφημερίδες (γι’ αυτό και τα εισαγωγικά) διέψευσαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα σενάρια περί Νίκου Αλέφαντου. Πράγματι, κάτι τέτοιο θα ήταν 100% τρελό και παράλογο. Αντίθετα η λύση Αλεξανδρή πατάει σε στέρεα ποδοσφαιρική λογική. Άλλωστε, όπως επισημαίνεται, “κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά στην ομάδα Νέων”. Πριν φτάσουμε, όμως, στον Αλεξανδρή, δεν έχουμε ξεμπερδέψει με τους Μπάντοβιτς-Νινιάδη. Με ποια λογική οι σκάουτερ βαφτίστηκαν προπονητές; Κι όχι για να πάνε να δοκιμάσουν την τύχη τους σε καμιά ομάδα Γ’ Εθνικής. Για να κάτσουν στον πάγκο του Ολυμπιακού. Πριν απ’ αυτούς ήταν ο Ζίκο, που δεν είχε καν δίπλωμα πρώτης κατηγορίας. Μόνο τον τίτλο του λευκού Πελέ. Σαν ποδοσφαιριστής όμως. Όχι σαν προπονητής. Πριν από τον Ζίκο ήταν ο ημιμαθής Τιμούρ Κετσπάγια. Με ποια λογική δεν συνεχίζεται η συνεργασία με τον Ερνέστο Βαλβέρδε και επιλέγεται ο προπονητής της Ανόρθωσης;

Δεν είναι ανάγκη, λοιπόν, να προσληφθεί ο Αλέφαντος για να βασιλέψει το τρελό και το παράλογο στον Ολυμπιακό. Η ποδοσφαιρική λογική στον Ολυμπιακό έχει καταργηθεί πολύ πιο πριν.

Κι όχι μία. Τρεις φορές μάλιστα. Και με τον Κετσπάγια και με τον Ζίκο και με τους Μπάντοβιτς-Νινιάδη. Τέτοιες πατέντες έπιαναν όταν ο Ολυμπιακός είχε και ποδοσφαιριστές και ομάδα. Όταν υπήρχε κι ο πατέρας Σπάθας. Όχι ο υιός Σπάθας, όπως σήμερα. Όταν είσαι δυνατός, παίρνεις το πρωτάθλημα και χωρίς προπονητή. Όταν είσαι αδύνατος και ταυτόχρονα χωρίς προπονητή, σέρνεσαι ακόμα πιο πολύ.

Και δεν λέω ότι αν έμενε ο Βαλβέρδε, ο Ολυμπιακός θα έπαιρνε σώνει και καλά τον τίτλο. Με έναν κανονικό προπονητή, όμως, που ήξερε την ομάδα, θα είχε τουλάχιστον μια αξιοπρεπή πορεία. Παρά τις εμφανείς ελλείψεις στο ρόστερ, θα είχε μια βοήθεια από τον πάγκο. Σε καμία περίπτωση δεν θα εμφάνιζε αυτή την εικόνα και δεν θα είχε φτάσει σε αυτό το κατάντημα. Ξαναλέω λοιπόν…

Δεν χρειάζεται να κάτσει ο Νίκος Αλέφαντος στον πάγκο την Κυριακή στο ΟΑΚΑ για να γίνει ο Ολυμπιακός ανέκδοτο. Έχει ήδη γίνει.

Και σε τελευταία ανάλυση, ακόμα κι ο Αλέφαντος είναι προπονητής. Ο Μπάντοβιτς με τον  Νινιάδη δεν είναι. Όπως δεν είναι κι ο Αλέκος Αλεξανδρής.

Στο ποδόσφαιρο η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: Μάικ Γαλάκος, Βέλιμιρ Ζάετς, Στράτος Αποστολάκης, Νίκος Καρούλιας, Τότης Φυλακούρης… Κάποια ονόματα που έχουν κάτσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού τα προηγούμενα πέτρινα χρόνια. Ήρθε, λοιπόν, η σειρά του Ολυμπιακού να πάει σε τέτοιου τύπου λύσεις, με Μπάντοβιτς-Νινιάδη μέχρι τώρα και με Αλέκο Αλεξανδρή από την Πέμπτη. Όπως λέει και μια παροιμία της Τανζανίας, “εκεί που ήσουν ήμουνα”. Και…

Κάτω τα χέρια από τον Νίκο Αλέφαντο.

Το ποδόσφαιρο κατά κανόνα είναι δίκαιο. Σου δίνει κάθε φορά αυτό που αξίζεις. Σε επιβραβεύει ή σε τιμωρεί. Αν είναι σωστές οι επιλογές σου, σε δικαιώνει. Αν είναι λάθος, σε καταδικάζει.

Παγκόσμιο ρεκόρ έκανε στις μεταγραφές το καλοκαίρι η Ρεάλ. Με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στο “Σαντιάγκο Μπερναμπέου” ο Φλορεντίνο Πέρεθ τίναξε τη μπάνκα στον αέρα ξοδεύοντας 261,4 εκατομμύρια Γιούρο. Μόνο στη Γιουνάιτεντ δόθηκαν 94 εκατομμύρια για τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Κακά, Τσάμπι Αλόνσο, Μπενζεμά ήταν τα άλλα αστέρια.

Αποτέλεσμα; Για έκτη συνεχόμενη φορά η Ρεάλ έμεινε έξω από τους “8″ του θεσμού.

Ένα θεσμό που έχει να κατακτήσει από το 2002 στη Γλασκώβη. Αυτή τη φορά ήταν η Λιόν που της έκοψε το δρόμο. Μια ομάδα που χτίστηκε το καλοκαίρι με τα λεφτά που πήρε από τη Ρεάλ για τον Καρίμ Μπενζεμά.

Δεν ήταν, όμως, ο Κριστιάνο Ρονάλντο που έκανε μεγάλη τη Γιουνάιτεντ. Τα γκολ του Ρονάλντο τα βρήκε η Γιουνάιτεντ από τον Γουέιν Ρούνεϊ. Όπως είχε βρει από τον Ρονάλντο τα γκολ του Νιστελρόι, που επίσης είχε πουλήσει στη Ρεάλ.

Τη Γιουνάιτεντ δεν την έχουνε κάνει μεγάλη ομάδα οι ποδοσφαιριστές της. Την έχει κάνει η δουλειά του Φέργκιουσον.

Το καλοκαίρι πούλησε και τον Τέβες, δεν έκανε ουσιαστικά μεταγραφές, αλλά και πάλι πρωταγωνιστεί. Η δουλειά του Φέργκιουσον ήταν που μετέτρεψε τον ταλαντούχο Κριστιάνο Ρονάλντο σε πανάκριβο αστέρι και εκτόξευσε την αξία του.

Αν θέλεις λοιπόν να κάνεις μεγάλη ομάδα, ξεκινάς από τον προπονητή.

Το να πάρεις ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στην αγορά από κυνηγούς και μεοσεπιθετικούς δεν αρκεί. Φτάνει μόνο για να κερδίσεις το καλοκαίρι το πρωτάθλημα των εντυπώσεων.

Όλα αυτά τα χρόνια η Ρεάλ κάνει ακριβώς το ίδιο λάθος. Παίρνει μόνο ποδοσφαιριστές χωρίς κανένα σχέδιο και χωρίς καμία ποδοσφαιρική λογική.

Αγνοώντας τον βασικό ποδοσφαιρικό κανόνα: ότι τις καλές ομάδες τις φτιάχνουν οι καλοί προπονητές. Προπονητές που έχουν ικανότητες, σχέδιο και ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Δεν γίνεται να γεμίζεις την ομάδα σου με επιθετικούς πρώτης γραμμής και να αγνοείς τον αμυντικό τομέα. Αν ήταν τόσο εύκολο, ο καθένας θα μπορούσε να κάνει τον προπονητή.

Δεν ήταν αφελής ο Αμπράμοβιτς που επέλεξε σαν πρώτη μεταγραφή της Τσέλσι τον Μουρίνιο.

Και στη συνέχεια διόρθωσε το λάθος του Σκολάρι με τον Αντσελότι. Η Γιουνάιτεντ έχει διάρκεια και αντέχει στο χρόνο λογω Φέργκιουσον. Η Άρσεναλ πουλάει ακριβά, αγοράζει φτηνά, αλλά κρατιέται σε υψηλό επίπεδο λόγω Βενγκέρ. Η φτωχή σε σχέση με όλους τους άλλους Λίβερπουλ σήκωσε μια κούπα στην Κωνσταντινούπολη κι έφτασε στον τελικό της Αθήνας λόγω Μπενίτεθ. Η Μίλαν πήρε δύο Κύπελλα κι έπαιξε σ’ έναν ακόμα τελικό με τον Αντσελότι. Αφήνουμε στην άκρη την Μπαρτσελόνα, γιατί πρώτα είναι ποδοσφαιρική σχολή κι ύστερα ομάδα.

Όσο λοιπόν η Ρεάλ επιμένει στη νοοτροπία και στη λογική “με τον παρά μου και την κυρά μου”, δεν πρόκειται να κάνει τίποτα. Όσους Ρονάλντο και Κακά κι αν αγοράζει κάθε χρόνο. Αυτή θα πληρώνει και θα βλέπει τους άλλους να σηκώνουν τις κούπες.

Δεν γυρνάει με άδεια χέρια ο Πρωθυπουργός από την Αμερική. Κάτι φέρνει πίσω. Την κατάργηση της βίζας, που ανακοίνωσε μάλιστα ο ίδιος ο Ομπάμα, αυτοπροσώπως. Οι Έλληνες πολίτες θα μπορούν να ταξιδεύουν χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες στη χώρα της Ελευθερίας. Ούτε θα υπογράφουν τη σχετική δήλωση ότι δεν έχουν σχέση με κομμουνιστές ή τρομοκράτες και με ναρκωτικές ουσίες. Και θα γλιτώνουν και το παράβολο των εκατό δολαρίων.

Όπως άλλωστε τονίζει ο Γ. Παπανδρέου, η Ελλάδα είναι υπερήφανη. Δεν ζητάει βοήθεια. Δανεικά ζητάει, με καλό επιτόκιο. Να μη μας ρουφάνε, δηλαδή, οι διεθνείς τοκογλύφοι το αίμα με το μπουρί της σόμπας. Και να σταματήσουν, επιτέλους, οι Γερμανοί να μας προκαλούν και να μας ειρωνεύονται, να πουλήσουμε τα νησιά και την Ακρόπολη. Η Ελλάδα έχει άλλα πράγματα να πουλήσει προκειμένου να επιβιώσει. Κι όχι μάλιστα σε ξένους. Κάτι που ήδη έπρεπε να είχε γίνει. Κι ούτε περικοπές θα γινόντουσαν σε μισθούς και δώρα ούτε αυξήσεις θα είχαν επιβληθεί.

Η πρόταση που έχει να υποβάλει η ταπεινότητά μου είναι η εξής: Να δημευθεί και να εκποιηθεί η εκκλησιαστική περιουσία. Όλη. Μέχρι τελευταίας σπιθαμής γης.

Η υπουργός Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου, σχολιάζοντας το δεύτερο πακέτο μέτρων, είχε τονίσει: “Οι συνθήκες είναι τέτοιες. Υποχρεωθήκαμε”. Όπως υποχρεώνεται ο παπάς εν καιρώ πολέμου να παίρνει το όπλο. Υπό νορμάλ συνθήκες, λοιπόν, δεν θα έμπαινε τέτοιο θέμα.

Ούτε καν φορολογείται, άλλωστε, η Εκκλησία στις επιχειρηματικές δραστηριότητές της.

Όταν πουλάει ή νοικιάζει την ακίνητη περιουσία της. Τώρα, όμως, η πατρίδα κινδυνεύει. Οι μισθωτοί έχουν βογγήξει. Οι άνεργοι θα φτάσουν το ένα εκατομμύριο.  Όταν χρωστάμε 300 δις, πώς θα βάλουμε βέτο στα Σκόπια για τη Μακεδονία και στην Τουρκία για το Κυπριακό;

Και τι να την κάνει άλλωστε η Εκκλησία την περιουσία της; Θα την πάρει μαζί της στον άλλο κόσμο;

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ήτανε που είχε πει “ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν”. Τι να τους κάνει τόσους χιτώνες η Εκκλησία όταν η πατρίδα είναι ξεβράκωτη;

Περί του πνεύματος, άλλωστε, ομιλεί και διδάσκει. Όχι για τα υλικά αγαθά. Κανονικά οι ίδιοι οι Παναγιώτατοι όφειλαν να το κάνουν αυτό. Για να αποδείξουν ότι ο Ευφραίμ ήταν η εξαίρεση. Όχι ο κανόνας. Η Νανά Μούσχουρη εκχώρησε τη σύνταξή της σαςν Ευρωβουλευτίνα στο “Ταμείο Στήριξης”. Η Εκκλησία δεν έχει βάλει μέχρι τώρα ούτε ένα Ευρώ.

Ο Άνθιμος της Θεσσαλονίκης βλέπει τους “ράδιο-αρβύλα” και τους στέλνει εξώδικα.

Και δεν μιλάμε για πενταροδεκάρες. Με τη μία ξοφλάει η Ελλάδα έτσι και βγει στο σφυρί η εκκλησιαστική περιουσία. Τα καλύτερα φιλέτα σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας έχουνε. Μάνι μάνι η μισή Πεντέλη και η μισή Βουλιαγμένη είναι δικές της.

Όλα τα μοναστήρια στα καλύτερα σημεία είναι χτισμένα. Ό,τι πρέπει για ξενοδοχειακές μονάδες πρώτης γραμμής.

Δεν γίνεται η πατρίδα να είναι φτωχή και η Εκκλησία πλούσια. Ούτε ο Θεός έχει ανάγκη τους τίτλους ιδιοκτησίας των αντιπροσώπων του επί γης. Ούτε το χρυσάφι από τα τάματα των πιστών. Δεν είναι το Φορτ Νοξ η Παναγία της Τήνου για να το αποθηκεύει. Και στο φινάλε ας γίνει δημοψήφισμα. Να αποφασίσει ο ελληνικός λαός. Να κρατήσει η Εκκλησία την περιουσία της ή να την πάρει το Δημόσιο; Δημοκρατικά. Να φανεί δηλαδή, πέραν του Καρατζαφέρη, του Παναγιώτη Ψωμιάδη και του Παπαθεμελή, σε τι ποσοστό ο ελληνικός λαός θα βροντοφωνάξει “κάτω τα χέρια από τα λεφτά της Εκκλησίας”.

Στο Καυτανζόγλειο έγινε η κηδεία. Στα πλέι οφ, ενδεχόμενα, θα γίνει το μνημόσυνο. Έτσι όπως είναι ο Ολυμπιακός, δεν θ’ αποτελέσει έκπληξη αν (μετά το πρωτάθλημα) χάσει και τη δεύτερη θέση. Έτσι όπως είναι αυτή η ομάδα, έντεκα (ακόμα) παιχνίδια δεν μπορεί να βγάλει με τίποτα. Όσο πιο ψηλά έχει φτάσει κάποιος, άλλωστε, τόσο πιο δυνατό είναι το μπαμ όταν πέφτει.

Εύκολα βγάζεις το μεροκάματο έτσι και κάτσεις ν’ ασχοληθείς με τον Ολυμπιακό. Έχει λεχθεί κατά κόρον, σε βαθμό να έχει γίνει και αποδεκτό, ότι όλο το κακό προέκυψε από το καλοκαίρι. Όταν, δηλαδή, η ομάδα σχεδιάστηκε για να περάσει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ προς αυτή την κατεύθυνση ήταν και η επιλογή Κετσπάγια. Λάθος.

Ο Ηράκλειτος ήταν που είχε πει “πατήρ πάντων πόλεμος”. Σήμερα, χιλιάδες χρόνια μετά, πατήρ πάντων είναι το χρήμα. Όλα τα άλλα έπονται.

Όταν ο Παναθηναϊκός έριχνε λεφτά για να πάρει Σισέ, Λέτο, Κατσουράνη, ο Ολυμπιακός, εξαιρουμένου του Μέλμπεργκ, έπαιρνε τον Κανένα.

Ζαϊρί και Λεντέσμα είναι καλοί για ομάδες κορυφής, όταν βλέπεις τη βαθμολογία ανάποδα.

Ο Κατσουράνης μπορεί να περπατάει σαν τον Μαρέσκα, αλλά έχει βάλει οκτώ γκολ. Όποιος πιστεύει ότι οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστής από την Πριμέρα Ντιβιζιόν μπορεί να έρθει στην Ελλάδα και να παίξει με κλειστά τα μάτια, μπορεί να ρωτήσει το γείτονα. Την ΑΕΚ, δηλαδή, για τους Αρουαμπαρένα και Χουανφράν. Κι αν ο Μαρέσκα μπορούσε να προσφέρει σε υψηλό επίπεδο, η τιμή του δεν θα ήταν ενάμιση εκατομμύριο.

Όλα τα άλλα, περί προπονητών, είναι παρεπόμενα. Σίγουρα, αν είχε μείνει ο Βαλβέρδε, η διαχείριση θα ήταν καλύτερη. Όχι όμως σε σημείο να μπορούσε αυτή η ομάδα να κάνει πρωταθλητισμό. Με το να χαθεί, βέβαια, μια χρονιά, δεν χάνεται ο κόσμος. Θα είναι μία όμως;

Ο Παναθηναϊκός πλέον παίρνει φόρα. Ο ανταγωνισμός που υπάρχει μεταξύ των μεγαλομετόχων τούς υποχρεώνει να ξαναβάλουν το χέρι στην τσέπη.

Έχοντας μάλιστα και την προίκα από την εξασφαλισμένη είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ σαν πρωταθλητές. Στον Ολυμπιακό ο Κόκκαλης είναι μόνος του. Έχοντας σαν επιπλέον αντίπαλο τη γενικότερη κακή οικονομική κατάσταση.

Στον Παναθηναϊκό πλέον θα έχουν και τα λεφτά και την ηρεμία για να κάνουν τις δύο τρεις μεταγραφικές κινήσεις που θα χρειαστούν. Στον Ολυμπιακό θέλουν διπλάσιες.

Να μην πούμε πόσους ποδοσφαιριστές θέλει. Να το πάμε ανάποδα. Να δούμε πόσους ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής διαθέτει: Μέλμπεργκ, Αβραάμ Παπαδόπουλο, Τοροσίδη, Ντουντού. Θα δεχτώ να μην απαξιώσω και κάποιους άλλους σαν τον Ραούλ Μπράβο, τον Λούα Λούα, τον Γκαλίτσιο. Ο καθένας μπορεί να βάλει κανα δύο ακόμα που συμπαθεί. Ή να περιμένει ότι θα ξαναγίνει ο Ντιόγκο κανονικός ποδοσφαιριστής.

Πόσους παίκτες ενδεκάδας, λοιπόν, θέλει ο Ολυμπιακός; Και τι επιπέδου, βέβαια, για να γίνει καλύτερος από τον Παναθηναϊκό; Για πόσα λεφτά πρέπει να μιλάμε; Συν τις σωστές επιλογές και σε ποδοσφαιριστές και σε προπονητή.

Όποιος πιστεύει ότι όλα αυτά είναι εύκολα, μπορεί να διατηρεί την αισιοδοξία του ότι αυτή η σεζόν είναι μια παρένθεση και μόνο. Η κοινή λογική, πάντως, περί του αντιθέτου μιλάει.

Όπως ακριβώς το λέει η παροιμία: Ο κόσμος καίγεται και το νιμού της Τζούλιας, χτενίζεται. Η χώρα έχει, ήδη, χρεωκοπήσει κι εμείς ψάχνουμε να βρούμε το κουτί με τα σπίρτα: Αν θα περάσει ο Ολυμπιακός στο Καυτατζόγλειο, αν θα κάνει η ΑΕΚ στο Αλκαζάρ την τέταρτη σερί νίκη της και πόσα γκολ θα βάλει ο Σισέ στο Καυτατζόγλειο.

Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, μπορεί να αποτυπωθεί με σαφήνεια αν τη δούμε διαχρονικά σαν σκυταλοδρομία. Όπως ένας δρομέας δίνει την σκυτάλη στον άλλον, έτσι και ο κάθε πρωθυπουργός έκανε το ίδιο. Παραλάμβανε την σκυτάλη του χρέους από τον προηγούμενο και την έδινε στον επόμενο.

Ο τελευταίος, όμως, ο Κ.Καραμανλής και όχι μόνο λόγω βάρους δεν άντεξε. Πέταξε τη σκυτάλη στο ταρτάν, την κοπάνησε και έφυγε. Εγκατέλειψε. Ο Γ.Παπανδρέου που την πήρε και τη σήκωσε, επί της ουσίας δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Τζάμπα τρέχει. Η Ελλάδα, σαν Οικονομία, έχει ακυρωθεί. Είναι εκτός αγώνα.

Το χρέος των 300 δις ευρώ, δεν μπορεί να καλυφθεί με τίποτα. Ακόμα κι αν το ένα πακέτο τσιγάρα φτάσει δέκα γιούρο και η αμόλυβδη δυο ευρώ.

ΓΙΑ την Ελλάδα ίσχυε μέχρι τώρα το σλόγκαν του ποδοσφαίρου που είχε εφαρμοστεί με επιτυχία στην ΑΕΚ: Ο επόμενος πληρώνει για τον προηγούμενο. Και κάθε ένας, που ερχότανε κι έφευγε, χρέωνε ακόμα περισσότερα.

Μέχρι που μέσω του Άρθρου 44, το κοντέρ μηδένισε. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως, και στις Τράπεζες δε γίνονται αυτά. Άπαξ και χρωστάς, θα πληρώσεις. Δε γράφονται τα χρέη στο χιόνι. Αργά ή γρήγορα εξωφλούνται. Η ΑΕΚ μπορεί να γλίτωσε τη διάλυση και τον υποβιβασμό στην Δ Εθνική, αλλά η διάλυση της Ελλάδας είναι γεγονός. Το μοναδικό κοινό σημείο είναι ότι οι δράστες και στη μια περίπτωση και την άλλη, κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Καμιά συνέπεια για τον Μάκη Ψωμιάδη, καμιά συνέπεια για Σημίτη-Καραμανλή και τα οικονομικά επιτελεία τους.

Κι ο Ψωμιάδης, τουλάχιστον κάθισε στο σκαμνί του κατηγορουμένου. Οι πολιτικοί προστατεύονται από το νόμο περί ανευθυνότητας Υπουργών. Και να’ θελε η Δικαιοσύνη να τους αγγίξει δεν μπορεί.

ΕΝΑ είναι το σίγουρο. Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Είμαστε στην αρχή. Κι έχουμε δρόμο μπροστά μας. Όχι εμείς οι παλαιότεροι. Οι νέοι. Για δεκαετίες. Η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, χωρίζεται, πλέον, σε δύο περιόδους. Στην Προ 2010 και στην Μετά 2010.

ΟΣΟ κι αν ακούγεται σαν κοινοτοπία, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο με το χθες. Ακόμα μεγαλύτερη ανεργία, ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια, ακόμα μικρότεροι μισθοί, ακόμα λιγότερα εργασιακά δικαιώματα, ακόμα περισσότεροι άνθρωποι στο περιθώριο. Με μια λέξη, φτώχεια.

Τα λεφτά από την ληστεία και την σπατάλη της ελληνικής Οικονομίας, έχουν χαθεί οριστικά και αμετάκλητα. Δεν γυρίζουν πίσω. Δεν επιστρέφονται.

Κι όταν σαν χώρα δεν παράγεις, σχεδόν τίποτα, δεν έχεις καμιά ελπίδα για το μέλλον.

ΔΕΝ πρόκειται για κάτι πρόσκαιρο, ή παρωδικό. Μακάρι να ήταν έτσι. Με τα ψέματα ζούσε η χώρα και τα ψέματα τελείωσαν. Μια και καλή. Από τη γενιά των 700 ευρώ, περνάμε στις επόμενες γενιές που θα ψάχνουν να βρουν αυτά τα 700 ευρώ και δεν θα τα βρίσκουν.

Αν και το πλέον πιθανό σενάριο, είναι ότι θα επιστρέψουμε στη δραχμή. Ούτε φταίνε οι κακοί Γερμανοί, που κάνουνε πλάκα με τον πόνο μας. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί για την χρεωκοπία της χώρας είναι οι Έλληνες. Αυτοί που πάνω από το 80% του ελληνικού λαού χειροκροτεί, ψηφίζει και εμπιστεύεται κάθε φορά στις εκλογές.

Δεν ήρθαν όλοι αυτοί ούτε διά της βίας, ούτε διά των όπλων στην εξουσία. Ο λαός επέλεξε αυτούς που τον λήστεψαν

Για ποιο παιχνίδι έχει γίνει μέχρι τώρα μεγαλύτερη συζήτηση; Για το Ελλάδα-Σενεγάλη στο Βόλο ή για το Γαλλία-Ισπανία στο “Σταντ ντε Φρανς” στο Παρίσι; Σίγουρα για το δεύτερο. Είναι, βλέπετε, στη μέση ο Σισέ. Και η αγωνία των Ελλήνων δημοσιογράφων. Μεγαλύτερη μάλιστα από την αγωνία του ίδιου του ποδοσφαιριστή για να επανέλθει στην Εθνική Γαλλίας.

Δεν θα αμφισβητήσω ούτε το μέγεθος του Τζιμπρίλ Σισέ ούτε τη λάμψη του. Κι όταν είχα γράψει δύο κουβέντες, είχα τονίσει ότι οφείλει να παίζει ανάλογα με την αξία του. Να κάνει προσωπικές προσπάθειες και προσωπικά γκολ. Οπως έκανε στο Αλκαζάρ, στο Ολίμπικο και στη Νέα Σμύρνη. Εύλογο, λοιπόν, το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για το αν θα είναι στις επιλογές του Ντομενέκ κι αν θα πάει τελικά στη Νότια Αφρική.

Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι ποδοσφαιρικά τριτοκοσμική χώρα. Ούτε στα Αραβικά Εμιράτα παίζει ο Σισέ ούτε στο Κατάρ. Ούτε στην Μπουνιοντγκόρ του Ουζμπεκιστάν, που έχει καταλήξει ο Ριβάλντο.

Η Εθνική Ελλάδας ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2004, πήγε στο Γιούρο του 2008 και θα είναι παρούσα το καλοκαίρι στο Μουντιάλ. Σίγουρα είχε δημοσιογραφικό ενδιαφέρον η είδηση της κλήσης του Σισέ στην Εθνική Γαλλίας.

Είδε κανείς, όμως, κάποιο τηλεοπτικό κανάλι την Κυριακή το βράδυ ν’ ασχοληθεί με τις κλήσεις του Ρεχάγκελ;

Ότι για το φιλικό με τη Σενεγάλη κλήθηκαν για πρώτη φορά ο Στέλιος Μαλεζάς και ο Γιάννης Μανιάτης; Ότι ο Ρεχάγκελ, μετά τον Καπετάνο, κάλεσε ύστερα από δύο χρόνια τον Χριστοδουλόπουλο, όπως και τους Τζαβέλλα, Γκαλίτσιο; Μπορεί ο Σισέ σαν ποδοσφαιρική αξία να τους σκεπάζει όλους μαζί, αλλά το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Σαν μέσο θα ασχοληθείς με τον Σισέ. Κι όχι μόνο γιατί πουλάει. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορείς να αγνοείς ή να υποτιμάς την Εθνική Ελλάδος. Είτε να μην την αναφέρεις καθόλου είτε να την ξεπετάς μ’ ένα μονόστηλο στις πίσω σελίδες. Κι είναι προφανές.

Κυριακή βράδυ, που στο πρωτάθλημα γίνεται πόλεμος, ουδείς ασχολείται με την Εθνική. Αυτό που προέχει είναι αν έκανε ή δεν έκανε πέναλτι ο Κοντοές στον Νίνη.

Όπως και τη Δευτέρα το πρωί για τα πρωτοσέλιδα. Αλλά και την Τρίτη. Θέμα της ημέρας τα 15 εκατομμύρια Γιούρο της αύξησης του Μετοχικού Κεφαλαίου του Παναθηναϊκού. Για να βρεις κάτι για την Εθνική Ελλάδος έπρεπε να ξεφυλλίσεις και να ψάξεις. Η Εθνική ούτε τους οπαδούς του Ολυμπιακού έχει ούτε του Παναθηναϊκού. Ούτε καν του ΠΑΟΚ και του Άρη.

Στα πέτρινα χρόνια της Εθνικής ο Νίκος Νταμπίζας, από το Νιουκάστλ που έπαιζε, είχε κάνει την εξής δήλωση: “Στην Ελλάδα κανείς δεν αγαπάει την Εθνική ομάδα. Ούτε ο κόσμος ούτε οι παράγοντες ούτε οι ποδοσφαιριστές”. Ξέχασε ή δεν θέλησε να βάλει και τους δημοσιογράφους μέσα. Η Εθνική από το Γιούρο και μετά αγαπήθηκε. Για ένα διάστημα έγινε και μόδα. Οι επιτυχίες της τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας. Όπως θα στραφούν σήμερα για το φιλικό με τη Σενεγάλη. Πάντα μέχρι ενός σημείου όμως.

Όταν η Εθνική συμπίπτει με τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό ή τον Σισέ, θα είναι στο περιθώριο. Τον Ιούνιο, που λόγω Μουντιάλ δεν θα παίζει κανένας άλλος, θα την ξαναθυμηθούμε όλοι μας.

Κυριακή βράδυ κι αρχίζεις να ψάχνεις πού είναι το κουτί με τα Ντεπόν. Μοιραίο είναι, ύστερα από το τετράωρο υπερθέαμα σε “Καραϊσκάκης” και Νέα Σμύρνη, να σ’ έχει βαρέσει πονοκέφαλος. Κι έπεται και συνέχεια. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός στο μπάσκετ και οι κυριακάτικες αθλητικές εκπομπές.

Αν υπολογίσουμε, δηλαδή, ότι το Ολυμπιακός-Ατρόμητος άρχισε στις πέντε παρά τέταρτο και το πας σερί, κλείνεις οκτάωρο κανονικό. Κάνεις, λοιπόν, μια δεύτερη σκέψη:

“Δεν κάθομαι να δω τον Μίκι Ρουρκ στον “Παλαιστή”, που έχει πρεμιέρα στο συνδρομητικό;

Τελικά επικράτησε η αποκαλούμενη επαγγελματική διαστροφή. Η οποία μάλιστα δικαιώθηκε 100%.

Τι να μας πουν, δηλαδή, οι σταρ του Χόλιγουντ μπροστά στον Δημοσθένη Καρμοίρη; Έτοιμος για καριέρα στην έβδομη τέχνη.

Με καρφάκια και ανταύγειες στο μαλλί. Με μαντηλάκι στην πάνω τσέπη του σακακιού, γραβάτα πάντα σε έντονα χρώματα και με συνεχείς κινήσεις των δύο χεριών, ώστε σαν καλός επαγγελματίας να μιλάει ταυτόχρονα και με τη γλώσσα του σώματος. Φουλ για Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου.

Ξεκινάει το μπάσκετ στο ΟΑΚΑ και διαπιστώνεις ότι οι δύο ομάδες του μπάτζετ εξήντα εκατομμυρίων Γιούρο έχουν πέσει απάνω στον Κώστα Μπατή.

Αν ο Μπαμπινιώτης είναι φίλαθλος και τον άκουγε, θα έσκιζε μαζί με τα πτυχία του και τα λεξικά του: “Επέτρεψέ μου, Τάσο, πρόκειται για ματσάρα”.

Για να αποδειχθεί ότι για να κάνεις καριέρα στην τηλεόραση δεν χρειάζονται τα ελληνικά. Αρκεί να ξέρεις το άθλημα.

Ας αφήσουμε όμως τον “Σκάι” κι ας πάμε στην επίσημη αγαπημένη των Ελλήνων φιλάθλων. Τη δημόσια τηλεόραση και την αποκαλούμενη “Αθλητική Κυριακή”. Πού να φτουρήσουνε μπροστά της το BBC και η RAI; Η εικόνα του Κωνσταντίνου Τσακίρη να κάνει δηλώσεις μίλαγε από μόνη της. Όταν απευθυνόμενος στον πασίγνωστο Δημητράκη των γηπέδων, που φωνασκούσε, είπε την ατάκα της χρονιάς: “Ρε Μητσάρα, κάτσε καλά”.

Ας αφήσουμε, όμως, τα κωμικά και τα ευτράπελα και πάμε στα σοβαρά. Μεταξύ των άλλων στη Νέα Σμύρνη προέκυψε και θέμα ρατσιστικής επίθεσης εναντίον του Σωτήρη Νίνη. Ο δαιμόνιος ρεπόρτερ της ΝΕΤ, όμως, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: “Ναι μεν αποδοκιμάστηκε ο ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, αλλά δεν προκύπτει θέμα ρατσιστικών συνθημάτων. Όπως όταν είναι κάποιος νέγρος”. Εκεί πράγματι, όχι μόνο ο Μπαμπινιώτης, αλλά η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Κακώς έχει λεχθεί ότι η βλακεία είναι ανίκητη. Ακόμα πιο ισχυρή και ακαταμάχητη είναι η άγνοια.

Όταν δεν έχεις συναίσθηση τι λες, μπορείς να πεις τα πάντα. Μέχρι με τον πλέον απλό και αφοπλιστικό τρόπο ότι τα ρατσιστικά συνθήματα αφορούν κάποιον “όταν είναι νέγρος”. Αν ήτανε κοντά του, δηλαδή, ο Σισέ και καταλάβαινε τι έλεγε, ο Γάλλος θα διανυκτέρευε στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα.

Για να αποδειχθεί περίτρανα ότι η “Αθλητική Κυριακή” είναι σαν τη Λερναία Ύδρα. Ένα κεφάλι σαν του Πέτρου Μίχου κόβουνε, αμέσως βγαίνουνε δύο.

Ένας Νίκος Καρούλιας φεύγει, αλλά ο Κώστας Γαλάνης κάνει για τρεις: “Καλύτερος ο ΠΑΟΚ από τη Σκόντα. Δεν υπάρχει αμφιβολία”.

Αν δηλαδή δεν υπήρχε ο Κώστας Γαλάνης για να ερμηνεύσει με την επιστήμη της στατιστικής τους ψυχρούς αριθμούς, η φίλαθλη κοινή γνώμη θα είχε ακόμα την απορία: ήταν καλύτερος ο ΠΑΟΚ στο 3-0 στα Πηγάδια ή μήπως το σκορ ήταν πλασματικό;

Συμπέρασμα: Για μια ακόμα φορά η μικρή οθόνη κατήγαγε έναν περιφανή θρίαμβο εις βάρος της μεγάλης.

Μία δεν πιάνει ο Μίκι Ρουρκ στον “Παλαιστή” μπροστά στους ήρωες της ελληνικής τηλεόρασης.

Έφαγε τη σκόνη του Κώστα Μπατή και των υπολοίπων. Η ατάκα “ρε Μητσάρα, κάτσε καλά” είναι τουλάχιστον ισότιμη μ’ αυτές στην τριλογία του “Νονού”, που έχουν περάσει στην ιστορία.

Παραίνεση του Νιόπλια μετά το 3-2 στο Ολίμπικο: “Είμαστε μια πάρα πολύ καλή ομάδα. Να το πιστέψουν οι φίλαθλοί μας”. Λάθος. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού πιστεύει στην ομάδα του. Αν δεν την πίστευε, δεν θα πήγαιναν 7.500 στη Ρώμη. Και κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς χωρίς εισιτήρια. Έχοντας κλείσει την εκδρομή πριν από το 3-2 του ΟΑΚΑ.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού αγαπάει την ομάδα του. Οφείλει, όμως, να αγαπήσει και τους ποδοσφαιριστές της.

Πέμπτη βράδυ στα αθλητικά ραδιόφωνα δεν ήταν λίγοι αυτοί που πανηγύριζαν με το δικό τους τρόπο: “Δικαιώθηκα. Έμεινε έξω αυτή η κατάρα ο Καραγκούνης και η ομάδα έπαιξε μπάλα”. Όπως δεν ήταν λίγοι αυτοί που όλο το χειμώνα έλεγαν για “το παλιόπαιδο τον Νίνη, που ακόμα δεν έχει βγει από τ’ αβγό και ξενυχτάει”. Μεγάλο αυτό το κουσούρι στον Παναθηναϊκό. Ο Βύντρα, στα έξι χρόνια που φοράει την πράσινη φανέλα, έχει τραβήξει των παθών του τον τάραχο. Το πώς άντεξε και παίζει μπάλα είναι θαύμα. Ο Τζιόλης, όσες φορές τόλμησε να τον βάλει ο Νιόπλιας, αντιμετωπίστηκε λες και ήταν ο… Καστίγιο.

Μπορείς να κατανοήσεις ότι το ένα πρωτάθλημα στα τελευταία δεκατρία χρόνια θα φέρει γκρίνια. Κάποιοι θα πρέπει να φταίνε.

Πρέπει να βρεθούν ένοχοι. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Η απαξίωση των ποδοσφαιριστών δεν είναι αυθόρμητη. Κατ’ αρχήν απαξιώθηκαν από την ίδια τη διοίκηση οι λούζερς της Ριζούπολης. Ποδοσφαιριστές τεράστιας αξίας και με προσφορά στην ομάδα, όπως οι Άγγελος Μπασινάς, Αντώνης Νικοπολίδης. Κι ο Νίκος Λυμπερόπουλος.

Η αποθέωση, δηλαδή, του παραλογισμού. Μαζί με τον Κόκκαλη και την παράγκα, που έκλεβαν τα πρωταθλήματα, να θεωρούνται ένοχοι και οι ποδοσφαιριστές.

Με τον αφορισμό ότι κανένας απ’ αυτούς δεν πρέπει να γυρίσει πίσω. Μέχρι και η επιστροφή του Καραγκούνη επικρίθηκε και πολύ περισσότερο βέβαια του Γιούρκα.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού και έχει δηλητηριαστεί και έχει διχαστεί. Κάποιοι δεν θέλουν τους καταραμένους της Ριζούπολης και κάποιοι άλλοι δεν θέλουν τους ποδοσφαιριστές του Τζίγγερ.

Οι Τζιγγερικοί λένε ότι φαγώθηκε ο Μάτος και κάθεται στον πάγκο ο Σιμάο για να παίζουν οι ακριβοπληρωμένες μεταγραφές. Οι οπαδοί της νέας κατάστασης αποδοκιμάζουν ό,τι έχει σχέση με τον παλιό Παναθηναϊκό. Ούτε ο Καραγκούνης όμως, παρά τα κουσούρια του, είναι για πέταμα ούτε ο Βύντρα άχρηστος, επειδή κάνει λάθη.

Σίγουρα δεν είναι όλοι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού που έχουν αυτή τη νοοτροπία. Η εμπάθεια, όμως, και η προκατάληψη χαρακτηρίζουν αρκετούς.

Ένα κομμάτι του κόσμου διαχωρίζει τους ποδοσφαιριστές ανάλογα με το ποιος τους έχει φέρει στην ομάδα. Ο Κατσουράνης είναι ένας ακριβοπληρωμένος περιπατητής. Ο Καραγκούνης είναι κλικαδόρος. Ο Βύντρα έπρεπε ήδη να έχει φύγει. Διώξανε τον Ίβανσιτς, που βγάζει μάτια στην Μπουντεσλίγκα, για να πληρώσουνε βαπορίσιο τον Λέτο. Μένει εκτός ενδεκάδας ο Νίνης για να παίζουνε οι βεντέτες.

Κρίσεις και σχόλια, που δεν μπόρεσε να σταματήσει ούτε το 3-2 στο Ολίμπικο. Και θα δούμε αν σταματήσουν, ακόμα κι αν πάρει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα.

Υ.Γ. Αφορμή για το παραπάνω κείμενο, τηλεφώνημα ΑΕΚτζή σε αθλητικό ραδιόφωνο. “Να αγαπήσουν οι Παναθηναϊκοί τους ποδοσφαιριστές τους”.

Είσαι ΠΑΟΚτζής. Η ομάδα σου ύστερα από 25 χρόνια πάει να πάρει πρωτάθλημα. Θες να πας το Σάββατο στην Ξάνθη να δεις το παιχνίδι. Δεν μπορείς. Στα Γιάννενα δεν σε άφηνε η Αστυνομία. Στην Ξάνθη δεν στο επιτρέπει ο Πανόπουλος.

Έχει λεχθεί ότι η Ελλάδα είναι από τις ωραιότερες χώρες στον κόσμο, αλλά είχε την ατυχία να πέσει σε λάθος ανθρώπους. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με το ποδόσφαιρο. Η Σουπερλίγκα είναι το μοναδικό πρωτάθλημα στην Ευρώπη που όλα τα παιχνίδια μεταδίδονται λάιβ από την τηλεόραση.

Επειδή οι ομάδες (και ειδικότερα οι μικρές) δεν θέλουν τον κόσμο στο γήπεδο. Θέλουν τα λεφτά από τα τηλεοπτικά δικαιώματα.

Με δύο και τρεις χιλιάδες εισιτήρια τη βγάζουνε. Χωρίς τα λεφτά της τηλεόρασης ψοφάνε στην πείνα. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που απαγορεύονται οι μετακινήσεις των οπαδών (με εξαίρεση την Ολλανδία, αλλά για συγκεκριμένες και μεμονωμένες περιπτώσεις, όπου υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα).

Ακόμα και στην Τουρκία οι οπαδοί μετακινούνται ελεύθερα. Και οι πρόεδροι των ομάδων βλέπουν τα παιχνίδια δίπλα δίπλα.

Στην Ελλάδα είναι ό,τι κάτσει. Με το που έγιναν τα επεισόδια στο Καβάλα-Ολυμπιακός απαγορεύτηκαν οι μετακινήσεις. Για τους οπαδούς όλων των ομάδων. Στη λογική ότι η Αστυνομία “έχει άλλες σοβαρότερες δουλειές να κάνει από το να τρέχει στα γήπεδα”.

Κι ήταν σοβαρή δουλειά να κλείνει τους δρόμους προς τα Γιάννενα και να απαγορεύει στα αυτοκίνητα με πινακίδες Θεσσαλονίκης να πλησιάσουν την πόλη;

Για να μην πάνε στο γήπεδο, στο ματς με τον ΠΑΣ, οι οπαδοί του ΠΑΟΚ. Τώρα ενόψει του αγώνα του Σαββάτου είναι ο Πανόπουλος, που δεν βγάζει καν εισιτήρια. Επειδή η Σκόντα κινδυνεύει με υποβιβασμό. Άλλες φορές που δεν είχε πρόβλημα, ο Πανόπουλος έδινε εισιτήρια. Με τους οπαδούς των φιλοξενουμένων, μάλιστα, να τα πληρώνουν στο πέταλο πιο ακριβά απ’ ό,τι οι φίλαθλοι της Σκόντα στις κεντρικές θύρες.

Και το θέμα δεν έχει να κάνει με τον ΠΑΟΚ. Με το πρωτάθλημα στην κορυφή και στην ουρά να έχει πάρει φωτιά, στις τελευταίες επτά αγωνιστικές τα γήπεδα θα είναι είτε άδεια είτε μισοάδεια.

Ούτε οι του Παναθηναϊκού μπορούνε να πάνε την Κυριακή στη Νέα Σμύρνη στο ματς με τον Πανιώνιο. Ούτε οι Γιαννιώτες στη Λιβαδειά για το παιχνίδι με τον Λεβαδειακό, που είναι μια κατηγορία.

Δεν λέει κανείς ότι οι οπαδοί και ειδικότερα οι οργανωμένοι είναι άγιοι. Άλλο είναι, όμως, επιβάλλω ποινές σε φυσικά πρόσωπα και σε ομάδες κι άλλο το αποφασίζω και διατάζω. Είτε σαν Αστυνομία, που είναι ανίκανη να κάνει τη δουλειά της, είτε σαν Πανόπουλος, που δίνει ή δεν δίνει εισιτήρια ανάλογα με τη βαθμολογική θέση της Σκόντα.

Το ποδόσφαιρο, με όλα τα κουσούρια που έχει στην Ελλάδα, παραμένει η μοναδική λαϊκή ψυχαγωγία.

Ταυτόχρονα, σαν προϊόν τζιράρει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πολλά εκατομμύρια Ευρώ. Αν υπολογίσουμε και το Στοίχημα, ο τζίρος είναι τεράστιος. Δημιουργούνται θέσεις εργασίας. Απαιτεί, λοιπόν, από μόνο του τον ανάλογο σεβασμό. Απαιτεί ξεκάθαρους κανόνες. Όπως σε όλη την Ευρώπη.

Στην Ελλάδα είναι έρμαιο και θύμα. Είτε της αδυναμίας της Αστυνομίας είτε των μικροσυμφερόντων του κάθε Πανόπουλου.

Υ.Γ. Ο Γκέραρντ ζει!